Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] B.S.-.G. zwróciła się do WSA w Gdańsku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazała, że ustanowiony przez nią pełnomocnik procesowy pozostawił prawidłowo zaadresowaną skargę pracownikowi skarżącej, który omyłkowo skierował przesyłkę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast do Dyrektora Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z powyższego przepisu warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest m.in. uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu, przy czym brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 ww. ustawy nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 roku, I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z 14 stycznia 1972 roku, II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144; postanowienie SN z 29 października 1999 roku, I CKN 556/98; postanowienie SN z 12 stycznia 1999 roku, II UKN 667/98, OSNAP - 2000, nr 12, poz. 488).
W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z 15 marca 2000 roku, II CKN 554/00). Stosownie do art. 95 § 2 Kodeksu Cywilnego wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 roku, OZ 569/2004, LexPolonica nr 375748). Osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Mocodawca (strona) ponosi zatem ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego, zaś ten nie może wnioskować o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołując się na brak winy strony w popełnionych przez niego błędach.
Pełnomocnik odpowiada natomiast za winę osób, którymi się posługuje (por. Sąd Apelacyjny w Lublinie w postanowieniu z 25 lutego 1999 roku, I ACa 17/99, Apel.-Lub. 1999, nr 2, poz. 5; SN w postanowieniach z 5 lutego 1999 roku, III CKN 1052/98; z 10 stycznia 1956 roku, IV CO 58/55, OSN 1956, poz. 106; z 20 maja 1970 r., II CR 184/70, Biul. SN 1970, nr 11, poz. 20). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik powinien był zadbać o rzetelne nadanie przesyłki pocztowej zawierającej skargę poprzez osobiste zaadresowanie koperty bądź też poprzez posłużenie się do wykonania tej czynności osobą kompetentną, mającą świadomość skutków prawnych błędnego nadania tej korespondencji. Skoro pełnomocnik skarżącej zlecił zaadresowanie koperty i nadanie przesyłki innej osobie, to ciążył na nim obowiązek starannego wyboru tej osoby lub odpowiedniego jej pouczenia.
Nie można zatem uznać, że nie obciążają go błędy osoby, której zlecił wykonanie powyższej czynności. Tym samym, przyjąć trzeba, że skarżąca nie uprawdopodobniła brak winy w dochowaniu terminu do wniesienia skargi do WSA w Gdańsku.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. a contrario odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.