Uzasadnienie
Drugi Urząd Skarbowy kierując się dyspozycją art. 70 lit. b/ w związku z art. 70 § i Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 25 marca 2003r., umorzył prowadzone w sprawie potrącenia ze wskazanych wierzytelności zobowiązań podatkowych skarżącej A. J. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1995 oraz za styczeń i luty 1996r. W uzasadnieniu wskazano, że przedawnienie zobowiązania podatkowego za rok 1995 nastąpiło z dniem 31 grudnia 200Ir., zaś za rok 1996 - z dniem 31 grudnia 2002r. Zgodnie z treścią art. 70 lit. b/ Ordynacji podatkowej, jeżeli w trakcie toczącego się postępowania podatkowego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, postępowanie to umarza się w drodze postanowienia. Postanowienie doręczono w dniu 28 marca 2003r. p. J. P., dopuszczonemu przez organy podatkowe w prowadzonych postępowaniach podatkowych A. J., w charakterze pełnomocnika.
Jak wynika z toku postępowania w tej sprawie, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2040/98 z dnia 25 listopada 1999r, (I SA/Gd 2040/96) stwierdzono nieważność decyzji w przedmiocie potrącenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa; następnie postanowieniem NSA z dnia 27 listopada 2002r. (I SA/Gd 101/00) umorzono postępowanie w przedmiocie potrącenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa wobec faktu wydania przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), uwzględniającej skargę p. A. J. w całości. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącej złożył skargę do NSA (I SA/Gd 944/03) oraz wniosek z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 248 § 1 i 2 pkt. 2 w związku z art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, przekazanej do Ministerstwa Finansów..
Na postanowienie Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 25 marca 2003r., skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 11 lipca 2003r. Skarga podpisana została zarówno przez J. P. jak i skarżącą pouczoną przez WSA o treści art. 87 § 1 i 2 Kpc.
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz, 1270; w skrócie psa).
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. psa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni, licząc ten termin od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt. 2 psa). Termin do wniesienia skargi przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika, rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi.
Zaskarżone postanowienie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 marca 2003 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 28 kwietnia 2003 r. Odwołanie zostało przesłane przez pełnomocnika skarżącej i skarżącą listem poleconym nadanym w dniu 4 sierpnia 2003 r.
Konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia skargi są takie, że powodują zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Naruszenie uchybienia terminu nie podlega żadnym ocenom ani też stopniowaniu skali tego naruszenia.
Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w trybie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo, iż postanowienie przedmiotowe zawiera wadliwe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia. Warunkiem przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek po pierwsze wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 psa należało, w związku z powyższym, skargę odrzucić.