Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr z dnia 17 lipca 2017 r., "A" sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako,,Skarżąca’’ lub,,Spółka’’) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Nadesłany formularz PPPr został przez Spółkę wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu. Skarżąca spółka pozostawiła puste rubryki od 5 do 13.
Dnia 27 lipca 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 37 akt sądowych) doręczono pełnomocnikowi Spółki wezwanie referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2017 r. do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk od 5 do 13, w terminie 7 dni.
Termin ten upłynął bezskutecznie z dniem 3 sierpnia 2017 r.
Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi.
W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2017 r. pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Spółka pismem z dnia 6 września 2017 r. złożyła sprzeciw od ww. zarządzenia. Przeciwko zarządzeniu referendarza sądowego sformułowano zarzut naruszenia przepisu:
- - art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.",
- - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania Skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że zarządzenie referendarza sądowego zostało wydane z naruszeniem art. 257 P.p.s.a., polegającym na bezzasadnym pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Na wstępie wskazać należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658, dalej: ustawa zmieniająca). Zgodnie z art. 2 tej ustawy przepisy w nowym brzmieniu stosuje się do spraw wszczętych po 15 sierpnia 2015 r.
W myśl zaś art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu, a nie jak dotychczas rozpoznaje sprawę na nowo.
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 P.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Jak stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Z kolei przepis art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają mu nadanie prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
W związku z tym, że złożony przez Spółkę formularz PPPr został wypełniony w sposób nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżąca została wezwana do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza z dnia 24 lipca 2017 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony, tj. rubryki od 5 do 13.
W zakreślonym siedmiodniowym terminie Spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku.
Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało w świetle powołanego art. 257 P.p.s.a. pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 16 sierpnia 2017 r.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.