Uzasadnienie
Z akt sprawy oraz wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie w sądzie administracyjnym wynika, że prowadzi on - jako osoba fizyczna - działalność gospodarczą. Meritum sprawy dotyczy obrotu towarowego z zagranicą, dokonywanego przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą na własny rachunek i we własnym imieniu. Stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa w związku z art. 2 pkt 6 ustawy Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ jest osoba fizyczna, a nie przedsiębiorstwo. Przedsiębiorstwo to nie posiada bowiem osobowości prawnej. Określenie strony zawarte w decyzjach w niniejszej sprawie nie jest prawidłowe.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 42 par. 1 przewiduje, że osobom fizycznym doręcza się pisma w ich miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy, jak również w siedzibie organu administracji państwowej /art. 42 par. 2/ lub w innym miejscu, gdzie się adresata zastanie /art. 42 par. 3/. Jedynie w wypadku nieobecności adresata w mieszkaniu przepis art. 43 Kpa przewiduje możliwość doręczenia pisma innym osobom, z jednoczesnym pozostawieniem w drzwiach mieszkania adresata informacji w tej sprawie.
Należy wyprowadzić z tego wniosek, że w miejscu pracy, jak również w sytuacjach określonych w art. 42 par. 2 i 3 Kpa pisma można doręczyć tylko do rąk adresata, a nie innych osób. Przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę fizyczną nie ma osobowości prawnej, nie jest również jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 45 Kpa, stąd do doręczania pism właścicielowi przedsiębiorstwa nie ma zastosowania art. 45 Kpa stanowiący, że państwowym jednostkom organizacyjnym, organizacjom społecznym oraz innym jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.
W tym stanie faktycznym i prawnym zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu, prezes GUC uznał bowiem za skuteczne doręczenie decyzji dot. Feliksa R. do rąk pracownika zatrudnionego w jego przedsiębiorstwie.
Skoro osoba, która potwierdziła odbiór decyzji, nie była pełnomocnikiem strony /a tylko w takiej sytuacji byłoby można, zgodnie z art. 40 par. 1 Kpa, uznać doręczenie za prawidłowe/, należało uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wymienionych przepisów proceduralnych w stopniu istotnym dla wyniku sprawy.
Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżone postanowienie.