Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor) działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej "k.p.a.", art. 54 § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) – dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia J.M. (dalej: skarżąca, zobowiązana) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 czerwca 2020 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu Dyrektor podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: wierzyciel) wystawił na Skarżącą jako zobowiązaną (będącą następcą prawnym Z.M.) tytuł wykonawczy z dnia 12 grudnia 2018r. Nr [...] obejmujący należności z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2013r. w kwocie należności głównej 179.991,00 zł oraz za marzec 2013r. w kwocie należności głównej 86.709,00zł.
Tytuł ten został następnie przekazany Naczelnikowi, celem wszczęcia na jego podstawie egzekucji administracyjnej.
Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącej w dniu 27 grudnia 2018r. wraz z wydrukami zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego z dnia 12 grudnia 2018r. o numerach: [...].
Pismem z dnia 4 stycznia 2019r., Skarżąca wniosła skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia z rachunku bankowego oraz wkładu oszczędnościowego i świadczeń zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, w której wniosła o uchylenie zajęć oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zarzuciła, że zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych są niepoprawne pod względem formalnym, a całe postępowanie egzekucyjne zostało nieprawidłowo wszczęte.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, zobowiązana złożyła zażalenie, zarzucając wydanemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a, § 6 w związku z art. 80 i art. 89 § 1- § 3 u.p.e.a., art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął w dniach 13 grudnia i 21 grudnia 2018 roku próbę doręczenia przez pracowników organu egzekucyjnego przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy z dnia 12 grudnia 2018 roku numer [...] oraz wydruki zawiadomień z dnia 12 grudnia 2018 roku o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nr [...] i świadczeń zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej nr [...]. Po każdorazowej, nieudanej próbie doręczenia pracownicy organu egzekucyjnego zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zostawiali przesyłkę na okres 7 dni w Urzędzie Gminy [...]. Z uwagi na nieodebranie przesyłki przez zobowiązaną uznano ją za doręczoną w dniu 27 grudnia 2018 roku w trybie art. 44 § 4 k.p.a. W dniu 4 stycznia 2019 roku skarżąca w ustawowym terminie wniosła do organu egzekucyjnego skargę na czynności egzekucyjnej, w treści której wymieniła numery powyższych zawiadomień. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a zobowiązana miała możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie skutecznych środków odwoławczych.
Zastosowane środki egzekucyjne wymienione są w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych oraz świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej (art. 79 i 80 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 79 § 1 - § 4 i art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. Przedmiotowe zawiadomienia zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 i art. 67 § 2a u.p.e.a., między innymi oznaczenie zobowiązanej, nr tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona.
W odpowiedzi na kwestionowaną przez zobowiązaną prawidłowość wszczęcia egzekucji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że skarga na czynności egzekucyjne stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego w związku z czym zarzuty te leżą poza granicami tej sprawy.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, w której zarzuciła organowi naruszenie:
art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w związku z art. 80 §1 i art. 89 § 1- 3 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.
art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.
- - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie narusza artykuł 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego Z.M. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do marca 2013 roku, których dotyczyła decyzja, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy oraz przedawnienia zobowiązania podatkowego spadkobierców wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dnia 20 maja 2019 roku
Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie postanowień i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ oddalając skargę nie uwzględnił jej podeszłego wieku ani tego, że jej sytuacja uległa pogorszeniu w związku z pandemią. Zarzuciła też, że zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych nie zostały jej skutecznie doręczone. Skargę na czynności złożyła z ostrożności w postępowaniu, gdyż nie otrzymała tytułu wykonawczego oraz zawiadomień o zajęciach. Zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych są nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środki egzekucyjne zostały zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego, które podlega umorzeniu na skutek wniesionych przez zobowiązaną zarzutów sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W ocenie skarżącej nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. Wynik niniejszej sprawy jest związany ze sposobem rozpatrzenia innych spraw. Odrębnym pismem z dnia 4 stycznia zobowiązana wniosła zarzuty zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Następnie skarżąca powtórzyła treść tychże zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela sprawie zgłoszonego zarzutu.
W wyniku takiej kontroli zaskarżony akt może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności.
Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5).
W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.
Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089).
W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej.
Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13).
Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego i renty socjalnej, dokonanych zawiadomieniami z dnia 12 grudnia 2020 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Z tego powodu nie podlegały rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia i wymagalności obowiązku czy dopuszczalności egzekucji. Wniesiona w tej sprawie skarga w znacznej mierze opiera swą argumentację na kwestiach leżących w granicach innych spraw toczących się z udziałem skarżącej, które są sprawami odrębnymi i których zakres przedmiotowy się nie pokrywa.
Kwestie te leżąc poza granicami sprawy niniejszej pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia i nie podlegają badaniu w ramach kontroli wszczętej skargą na czynność egzekucyjną. Dotyczy to zwłaszcza zarzutu przedawnienia, który podlega rozpatrzeniu w ramach instytucji zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa.
Przede wszystkim niezasadny jest zarzut dotyczący nieprawidłowego doręczenia Skarżącej przesyłek zawierających zawiadomienia o dokonanych zajęciach z dnia 12 grudnia 2018r. oraz odpis tytułu wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy, w dniach 13 grudnia i 21 grudnia 2018 roku pracownicy organu egzekucyjnego podjęli próbę doręczenia Skarżącej przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy z dnia 12 grudnia 2018 roku numer [...] oraz wydruki zawiadomień z dnia 12 grudnia 2018 roku o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nr [...] i świadczeń zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej nr [...]. Po każdorazowej, nieudanej próbie doręczenia pracownicy organu egzekucyjnego zostawiali przesyłkę na okres 7 dni w Urzędzie Gminy [...].
Zgodnie z art. 44 k.p.a. § 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Pozostawienie zatem przez pracowników organu egzekucyjnego wskazanej przesyłki w urzędzie gminy było prawidłowe, zgodne z art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uwagi na nieodebranie przesyłki przez zobowiązaną uznano ją za doręczoną w dniu 27 grudnia 2018 roku w trybie art. 44 § 4 k.p.a.
Skarżąca wywodzi, że odpis tytułu wykonawczego nie może zostać uznany za skutecznie doręczony, ponieważ w dniu w którym stawiła się w urzędzie gminy zamiarem odbioru przesyłki, okazało się, że jest już po godzinach urzędowania. Fakt ten jednak w żaden sposób nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów o doręczeniu. Jest rzeczą oczywistą, że urząd gminy nie jest otwarty całodobowo, lecz odbiór przesyłek możliwy jest w wyznaczonych godzinach urzędowania. Ponadto Skarżąca niewątpliwie w ustawowym terminie wniosła do organu egzekucyjnego skargę na czynności egzekucyjnej, w treści której wymieniła numery powyższych zawiadomień. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a zobowiązana miała możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie skutecznych środków odwoławczych.
W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego oraz wkładu oszczędnościowego i świadczeń zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
Zgodnie z art. 79 u.p.e.a.:
§ 1. Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, zwanych dalej "świadczeniami", przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych.
§ 2. Zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń.
§ 3. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu.
§ 4. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:
- 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób;
- 2) wzywa organ rentowy, aby:
- a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości,
- b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli;
- 3) poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. § 5. Przy egzekucji ze świadczeń stosuje się odpowiednio przepis art. 75.
Zgodnie natomiast z art. 80 u.p.e.a., § 1 Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie:
- 1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
- 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego;
- 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.
§ 2. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne:
- 1) których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia;
- 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia.
§ 2a. (...) § 3. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanych środków egzekucyjnych zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanej odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego, stanowiących podstawę sporządzenia zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając ww. zawiadomienia o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu do zobowiązanej, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 79 i art. 80 u.p.e.a.
Tym samym, argumenty podnoszone w złożonej skardze nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem kwestionowane czynności egzekucyjne były prawidłowe. Wskazania wymaga, że argumenty pełnomocnika Strony w istocie dotyczą zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., co jak wykazano wyżej nie może odnieść skutku w postępowaniu wywołanym skargą na czynność egzekucyjną.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami wynikającymi z u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 k.p.a., m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa, a podjęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko wyczerpująco uzasadnił. Wbrew twierdzeniom skarżącej brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonych postanowień.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.