Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 16 listopada 2018 r., skierował L.S. zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze należności publicznoprawnych zobowiązania pieniężnego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 610.644,14 zł wraz z należnymi odsetkami (wyliczonymi na dzień sporządzenia zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze należności publicznoprawnych) w kwocie 587.649,00 zł.
W dniu 27 grudnia 2018 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął sprzeciw L.S. wniesiony w sprawie ww. zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze należności publicznoprawnych zobowiązania pieniężnego, w którym strona uzasadnia, iż ww. zobowiązanie "nie istnieje, ponieważ wygasło na skutek przedawnienia".
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 4 stycznia 2019 r. nr [...] odmówił uwzględnienia sprzeciwu, dotyczącego zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze należności publicznoprawnych.
Nie zgadzając się z powyższym L.S. pismem z dnia 23 stycznia 2019 r., wniósł z zachowaniem ustawowego terminu zażalenie na ww. postanowienie ponownie podnosząc, iż zobowiązanie którego dotyczy sprzeciw uległo przedawnieniu. Strona wskazała ponadto, "iż pierwsze czynności egzekucyjne były podjęte już w 2009 r., zatem nie dopuszcza wiary, iż kolejne czynności egzekucyjne były dokonywane po upływie 5 lat i z tych względów wnosi o dopuszczenie dowodu z akt postępowania egzekucyjnego i włączenie ich do materiałów przedmiotowej sprawy".
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr [...] z dnia 27 lutego 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 stycznia 2019 r..
W uzasadnieniu przypomniano, że zgodnie z treścią przepisów z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Odnosząc się do twierdzenia strony postępowania, że "zobowiązanie, którego dotyczy sprzeciw uległo przedawnieniu" organ odwoławczy zauważył, że w dniu 9 czerwca 2014 r. miało miejsce skuteczne zajęcie rachunku bankowego zobowiązanego w "A" S.A.. Nastąpiło zatem w myśl tego przepisu Ordynacji podatkowej przerwanie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Natomiast po przerwaniu bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny tj. od 10 czerwca 2014 r.. Przedawnienie zobowiązania w myśl ww. przepisów może nastąpić dopiero 11 czerwca 2019 r..
Zatem w dzień wydania zaskarżonego postanowienia istniała należność pieniężna podlegająca egzekucji w kwocie 610.644,14 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowej.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze strona zarzuciła naruszenie art.122 i 187 w związku z art.70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że egzekucja administracyjna została wszczęta w roku 2014 r..
Zarzucając powyższe, strona wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych i dopuszczenie dowodu z dokumentu - informacji Banku na temat zajęcia dokonanego w 2009 roku.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie art. 18i § 1 pkt 1 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze, a prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje w przypadku gdy zobowiązany kwestionuje istnienie łub wysokość należności lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie.
W myśl art. 18b § 1 ww. ustawy w rejestrze pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają:
- 1) z dokumentu, o którym mowa w art 3 a § 1;
- 2) z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne;
- 3) z prawomocnego wyroku, postanowienia lub przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego;
- 4) z mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia;
- 5) bezpośrednio z przepisu prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący skierował do urzędu skarbowego deklarację o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2008 r., którą złożył na formularzu PIT-36, wykazując kwotę do zapłaty w wysokości 618.357,00 zł. Strona nie uregulowała należnego zobowiązania w tym tytule podatkowym, wobec powyższego powstała zaległość podatkowa. W dniu 31 sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny na podstawie ww. tytułu wykonawczego dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w "A" S.A. (zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 29 maja 2014 r. nr. [...], które Bank podjął w dniu 9 czerwca 2014 r., natomiast L.S. w dniu 20 czerwca 2014 r. -k. 9 odwrót a.a.).
Zgodnie z treścią przepisów z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Organ, w ocenie Sądu prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia należności za 2008 r., albowiem w 2014 r. zdecydowano o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. "A" S.A.. Przerwało to, podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek zastosowania środka egzekucyjnego i jak wynika z akt sprawy - o którym zobowiązany osobiście został zawiadomiony w dniu 20 czerwca 2014 r., a dłużnik zajętej wierzytelności, czyli "A" S.A. w dniu 9 czerwca 2014 r..
Zatem zgodnie z przepisami bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek zastosowania ww. środka egzekucyjnego zaczął biec na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano ten środek tj. od dnia 10 czerwca 2014 r.. Przedawnienie zobowiązania w myśl powyższych przepisów może nastąpić dopiero 11 czerwca 2019 r.. Zatem na dzień wydania zaskarżonego postanowienia istniała należność pieniężna podlegająca egzekucji w kwocie 610.644,14 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości podatkowej.
Powyższe oznacza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2019 r., odmówił uwzględnienia sprzeciwu strony postępowania o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze należności publicznoprawnych bezspornej należności pieniężnej.
W tej sytuacji Sąd uznał, że w sprawie nie naruszono tez przepisów proceduralnych, jak i prawa materialnego.
Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).
DSz