Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał P.W. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła na pełnomocnika P.W. z urzędu adwokata M.K., któremu skarżący w dniu 3 grudnia 2007 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie.
Adwokat sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2007 r. oddalającego skargę P.W. na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Razem z ww. opinią pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2006 r. przyjęto, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 65.025 zł, zatem stawka minimalna obliczona od tej należności zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 powołanego rozporządzenia wynosi 3.600 zł,
Należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 2.700 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 3.294 zł.
Z tych względów Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.