Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 lutego 2018 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 12 marca 2018 r., Skarżący G. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy.
Dokonując analizy nadesłanego formularza Starszy Referendarz sądowy stwierdził, że przedmiotowy wniosek został wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie dalszego biegu sprawie. W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżący nie wypełnił rubryk od 3.1 do 3.6, w których zobowiązany był podać informacje o przedmiocie zaskarżenia oraz rubryki od 7 od 11 dotyczące jego stanu rodzinnego, majątku, dochodów i zobowiązań, a także nie zakreślił rubryk 4.2, tj. nie wskazał, czy wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 28 marca 2018 r. (doręczonym Skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2018 r.) Starszy Referendarz Sądowy wezwał Stronę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie, zgodnie z pouczeniem ww. rubryk formularza PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego wniosku, a zakreślony termin upłynął bezskutecznie z dniem 27 kwietnia 2018 r.
Zaskarżonym zarządzeniem Starszy Referendarz Sądowy pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania.
Pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia, w którym wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony prawidłowo. Skarżący stwierdził, że pozostawione rubryki nie wpłynęły na istotę wniosku, a w rubryce 5 Skarżący wskazał okoliczności, które spowodowały gwałtowne pogorszenie się Jego sytuacji materialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257).
Złożony do akt sprawy formularz bezsprzecznie zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, albowiem Skarżący nie wypełnił żadnego z wymaganych do analizy pełnej sytuacji majątkowej Strony pól formularza w części zawierającej oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, pozostawiając rubryki przedmiotowego formularza w tej części puste. Ponadto formularz nie zawierał informacji o przedmiocie zaskarżenia.
W związku z tym zasadnie Starszy Referendarz Sądowy wezwał Stronę do uzupełniania stwierdzonego braku poprzez prawidłowe wypełnienie zgodnie z treścią pouczenia wymienionych w treści zarządzenia rubryk formularza, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzenie doręczono Stronie w dniu 20 kwietnia 2018 r. (potwierdzenie odbioru k. 70). W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął 27 kwietnia 2018 r., Skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku.
Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść przywołanego art. 257 p.p.s.a., stwierdzić należy, że Starszy Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania bowiem Strona, w wyznaczonym terminie, nie uzupełniła jego braków formalnych.
Podniesione w sprzeciwie twierdzenie, że sytuacja majątkowa Skarżącego została należycie wykazana nie zasługiwało na uwzględnienie. W zaskarżonym zarządzeniu nie dokonywano oceny sytuacji majątkowej Strony. Zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wydawane jest bowiem w wyniku formalnej, a nie materialnej oceny złożonego wniosku.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Nadmienić nadto należy, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.