Uzasadnienie
M. J. - dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
W treści skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W następstwie wykonania decyzji istnieje ryzyko, że Skarżący pozbawiony zostanie możliwości zaspokajania swoich minimalnych potrzeb, niezbędnych do egzystencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu.
Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został uzasadniony w sposób należyty, jednakże z innych przyczyn Sąd uznał go za zasadny.
Wskazać należy, że wnioskujący ograniczył się bowiem wyłącznie do ogólnikowego i hipotetycznego wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować znaczne szkody, a wykonanie decyzji uniemożliwi zaspokajanie potrzeb Skarżącego.
Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi prawie 1.400.000 złotych, jak również sytuację majątkową i rodzinną Skarżącego.
Jakkolwiek Skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania, w związku z ubieganiem się przez Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek obrazujący sytuację materialną wnioskodawcy. Z analizy tego oświadczenia wynika, że Skarżący nie dysponuje dochodami, oszczędnościami, jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu rodziców, nie posiada oszczędności, majątku, posiada natomiast wysokie zadłużenie oraz zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług.
Mając na względzie przedstawioną powyżej sytuację materialną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty orzeczonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, nie może ulegać wątpliwości, że wyegzekwowanie kwoty, która orzeczona została na podstawie zaskarżonej decyzji, groziłoby Skarżącemu pogorszeniem i tak już złej sytuacji finansowej.
Dodatkowo nie może ujść uwadze fakt, że brak wstrzymania wykonania decyzji mógłby prowadzić do następstw trudnych do odwrócenia nie tylko dla samego Skarżącego, ale także dla jego rodziny. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem to, że Skarżący nie osiąga żadnych dochodów i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji stanowiłoby w ocenie Sądu, zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania nie tylko samego wnioskodawcy ale również dla członków jego najbliższej rodziny.
Należy zauważyć, że Sąd badając przesłanki odnoszące się do wstrzymania wykonania decyzji nie powinien skupiać się jedynie na ocenie tego, jak wykonanie decyzji wpłynie na sytuację wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie łączy bowiem stanu wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wyłącznie z osobą skarżącego. Uzasadnia to konieczność przeprowadzania oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej również przez pryzmat uwarunkowań odnoszących się na tle okoliczności sprawy do podmiotów innych, niż skarżący (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., II GZ 571/13, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.