Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. referendarza sądowego przyznano skarżącemu J. C. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata M. K. Wyrokiem z dnia 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz przyznał wyznaczonemu w sprawie adwokatowi kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Od powyższego wyroku ustanowiony pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 318/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy wynika, że ustanowiony adwokat nie stawił się na niej, a zawiadomienie o terminie rozprawy zostało mu doręczone prawidłowo.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 – zwanego dalej rozporządzeniem) – z uwagi na przepisy intertemporalne zawarte w § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zgodnie z którymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzeń stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje w wysokości 120 zł (50% z 240 zł), co po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT daje kwotę 147,60 zł brutto (120 zł + 27,60 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.