Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego na podstawie art. 83 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 94 ust 2 ustawy KAS wydal postanowienie o przekształceniu kontroli celno-skarbowej prowadzonej w stosunku do P.K. w postępowanie podatkowe w zakresie: kontrola źródeł pochodzenia majątku oraz przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2014 r., zakończonej wynikiem kontroli nr [...] z dnia 14 października 2019 r..
Następnie Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego działając na podstawie art. 143 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) w związku z art. 94 ust 2 ustawy KAS upoważnieniem nr [...] z dnia 14 listopada 2019 r. upoważnił do przeprowadzenia w jego imieniu postępowania podatkowego w zakresie wskazanym w postanowieniu z dnia 14 listopada 2019 r., wyznaczonych pracowników Urzędu.
W dniu 26 maja 2020 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydał postanowienie sprostowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej powyższego upoważnienia z dnia 14 listopada 2019 r. poprzez sprostowanie błędu pisarskiego w upoważnieniu nr [...] z dnia 14 listopada 2019 r. do przeprowadzenia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w wydanym upoważnieniu nr [...] z dnia 14 listopada 2019 r. popełniono oczywistą omyłkę w postaci błędu pisarskiego, polegającego na pisaniu w przedmiotowym upoważnieniu błędnego numeru postanowienia o przekształceniu kontroli celno-skarbowej, wpisano: [...] z dnia 14 listopada 2019 r. a winno być: [...] z dnia 14 listopada 2019 r..
Na postanowienie z dnia 26 maja 2020 r. pełnomocnik strony złożył zażalenie, w którym zarzucił, że organ podatkowy w sposób bezprawny zamierza zmienić numer sygnatury postanowienia w ten sposób zapobiec nieważności czynności objętych przedmiotem postanowienia a także naruszenie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 26 maja 2020 r..
W ocenie organu, przedstawione uchybienia organu pierwszej instancji, a następnie ratyfikacja w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej nie miało żadnego wpływu na treść i znaczenie sprostowanego upoważnienia z dnia 14 listopada 2019 r., a także w żaden sposób nie naruszało praw strony. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji działał z urzędu i w trybie art 215 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 26 maja 2020 r. sprostował omyłkę pisarską w upoważnieniu z dnia 14 listopada 2019 r.. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 215 ww. ustawy uznano za bezzasadny.
W skardze na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 23 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.):
- 1. art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że organ prawidłowo wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w sytuacji, gdy błąd organu nie dotyczył błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki, zatem organ winien wydać nowe postanowienie w przedmiocie przekształcenia kontroli celno-skarbowej prowadzonej ww. stosunku do skarżącej w postępowanie podatkowe,
- 2. art. 120 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa oraz zasady legalności, poprzez przerzucanie odpowiedzialności za błędy organu na skarżącą, w sytuacji gdy uchybienie organu ma dla skarżącej doniosłe skutki prawne,
- 3. art. 120 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne niezastosowanie oraz dopuszczenie aby w obrocie prawnym istniały równolegle dwie decyzje, co narusza zasadę pewności prawnej, zasadę praworządności oraz zasadę zaufania do organów podatkowych.
W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o:
- • uchylenie postanowienia organu w całości i umorzenie postępowania w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. oraz
- • zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do kwestii ustalenia czy organ prawidłowo dokonał z urzędu sprostowania błędu pisarskiego w treści upoważnienia imiennego o numerze [...] z dnia 14 listopada 2019 r. do przeprowadzenia postępowania podatkowego. Błąd pisarski polegał na omyłkowo wpisanej w treści tego upoważnienia ostatniej cyfrze numeru powołanego postanowienia z dnia 14 listopada 2019 r. o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe, to jest:
- - wpisano [...],
- - a winno być [...].
W ocenie Sądu, chronologia zdarzeń, jak i pozostałe elementy upoważnienia (np. wskazana w treści prawidłowa data postanowienia, organ wydający dokument, główna część sygnatury sprawy, która powtarza się w dokumentach wydanych przez organ w toku postępowania w pierwszej instancji: [...]) dostatecznie identyfikują sprawę i wskazują jednoznacznie na oczywistą omyłkę w postaci błędu pisarskiego, który nie wpływa w żaden sposób na skuteczność oraz merytorykę tego dokumentu.
Zdaniem Sądu, za oczywistą omyłkę należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Oczywistość dokonanej omyłki może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia.
Z powyższych względów, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, istniała podstawa do zastosowania przez organ przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego wydane zostało z urzędu postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w postaci błędu pisarskiego w upoważnieniu nr [...] z dnia 14 listopada 2019 r., a podnoszony zarzut naruszenia tego przepisu poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie jest nieuzasadniony.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi zwrócić należy uwagę, że postanowienie o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie oraz upoważnienie do przeprowadzenia postępowania podatkowego, wydano jednego dnia oraz wysłano za pośrednictwem platformy e-puap również jednego dnia. Trudno zatem podzielić argumentację skarżącej, że mogła nie mieć wiedzy czego dotyczy postępowanie skoro w postanowieniu o przekształceniu wyraźnie wskazano jaki jest zakres postępowania.
W kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz stanu prawnego nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organ naruszył zasadę legalizmu określoną w art. 120 Ordynacji podatkowej oraz zasadę prowadzenia postępowań podatkowego w sposób budzący zaufanie określoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu, organ działał w przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, na podstawie obowiązujących przepisów i w granicach prawa a tym samym nie naruszył, wbrew zarzutom strony skarżącej, zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wydanie zaskarżonego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki nie spowodowało konieczności zapłaty przez stronę skarżącą wyższego zobowiązania podatkowego niż wynikało to z obowiązku ustawowego określonego w przepisach prawa podatkowego czy też z obowiązku określonego w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 84).
Mając to na uwadze Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone zasady postępowania podatkowego zawarte w Ordynacji podatkowej. Prawidłowo ustalono stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia oraz wystarczająco uzasadniono stanowisko organu zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
Z tego względu zarzuty skargi Sąd uznał jako niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.