Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 986/14 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabyciu wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Z. C. w charakterze świadka była nieuzasadniona, natomiast w dalszej części uzasadnienia zawarł zalecenia dla organu, wskazując na konieczność przesłuchania w charakterze świadka S. C. Dyrektor Izby Celnej wnioskiem z dnia 18 marca 2015 r. zwrócił się o sprostowanie oczywistej omyłki, jaka miała miejsce w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia podnosząc, że brak jest w materiale dowodowym dokumentu wskazującego na osobę Z. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a.
Sprostowanie oczywistej omyłki może nastąpić także na wniosek strony (art. 159 i 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe lub niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd sporządzając uzasadnienie wyroku z dnia 4 listopada 2014 r. na str. 15 omyłkowo wskazał imię świadka "Z." zamiast właściwe "S.".
Natomiast z pozostałej części uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że Skarżący wskazywał, iż nabył przedmiotowy pojazd w G. od S. C. prowadzącego komis samochodowy.
Sąd również wskazał na str. 15 uzasadnienia wyroku, że organ winien przesłuchać w charakterze świadka S. C. celem zweryfikowania wyjaśnień Skarżącego co do zakupu przez niego przedmiotowego pojazdu.
Z uwagi na tę oczywistą omyłkę, należało w tym zakresie sprostować uzasadnienie wyroku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sprostował oczywistą omyłkę.