Uzasadnienie
Urząd Skarbowy określił skarżącej W.N. zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie [...] zł.
Urząd uznał, że wydatki na budowę domu letniskowego nie powodują zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednol. Dz. U. z 1993 r., Nr 90 poz. 416).
Skarżąca w odwołaniu podniosła, że wybudowany domek letniskowy jest całorocznym budynkiem mieszkalnym, a więc wydatki na jego budowę podlegają odliczeniu od podatku.
Izba Skarbowa decyzją z dnia 20 kwietnia 2001 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do NSA W.N. zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów art. 122, 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz niesłuszne zastosowanie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Izba Skarbowa wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administra-cyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) skargę wnosi się do bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszym przypadku skarżącej doręczono zaskarżoną decyzję w dniu 24 kwietnia 2001 r. Zatem termin do wniesienia skargi do NSA upływał z dniem 24 maja 2001 r. Tymczasem strona skarżąca skargę wniosła dopiero w dniu 4 czerwca 2001 r. Wcześniejsze wpłynięcie skargi do Izby Skarbowej w dniu 23 maja 2001 r. nie wywołało skutku w postaci zachowania terminu do wniesienia skargi.
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 12 lutego 1997 r. I SA/Gd 328/96 (LEX nr 29030) skoro strona wbrew wyraźnemu pouczeniu kieruje skargę za pośrednictwem organu, to za datę nadania skargi przyjmuje się datę przekazania skargi Sądowi przez organ (podobnie T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 133).
Należy zauważyć, że skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd nie jest władny do przywrócenia terminu bez stosownego wniosku strony.
Mając powyższe na względzie należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
MK