Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący P. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż w niczym nie naruszył obowiązków związanych z prowadzeniem ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług i nie było podstaw do uznania jej za nierzetelną oraz szacowania podstawy opodatkowania.
Udzielając odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, nie odniósł się jednak do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, iż sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Użycie w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem danych wynikających ze złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku tym skarżący podał, iż nie posiada własnego mieszkania i wraz z żoną oraz czwórką dzieci mieszka u rodziców, którzy w całości ponoszą koszty utrzymania mieszkania oraz pomagają mu finansowo. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pracuje jedynie sezonowo na budowie oraz przy klarowaniu sprzętu rybackiego, gdzie jego zarobki wynosiły od 400 do 800 zł miesięcznie. Ze względu na chorobę najmłodszego dziecka, 3 letniej córki S. nie może podjąć stałego zatrudnienia i pracuje przeważnie w porze nocnej. Córka urodziła się z wodogłowiem, ma wszczepioną zastawkę i dlatego wymaga stałej opieki, częstych wizyt u lekarza i rehabilitacji. Żona skarżącego otrzymuje od lipca 2007 r. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. Według oświadczenia skarżącego, małżonkowie nie posiadają oszczędności, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości.
W ocenie Sądu, po zbadaniu sprawy należało uznać, iż zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uwzględnił wskazane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji majątkowej oraz rodzinnej, w tym okoliczności związane z ciężką chorobą dziecka i uznał, że z uwagi na te okoliczności oraz biorąc pod uwagę wysokość spornego zobowiązania podatkowego istnieją uzasadnione przesłanki aby stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.