Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę F. F. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...].
Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 września 2008 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano F. F. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika F. F. z urzędu adwokata J. B., któremu skarżący w dniu 30 września 2008 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie.
Następnie pełnomocnik skarżącego z urzędu sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku, którą, jak wskazał w piśmie z dnia 1 października 2008 r., przesłał listem poleconym skarżącemu. W przywołanym piśmie pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, powiększonych o kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie wnioskodawca nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 434 zł, zatem stawka minimalna obliczona od tej należności na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 powołanego rozporządzenia wynosi 60 zł, jednakże ze względu na zawarte w cytowanym § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) in fine wspomnianego rozporządzenia zastrzeżenie, należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 146,40 zł.
Uwzględniając treść § 19 pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata, zostały one powiększone o uiszczoną przez wnioskodawcę opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Z tych względów, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.