Uzasadnienie
W dniu [...] 2005 r. skarżący złożył w Urzędzie Celnym w C. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego dotyczącą samochodu osobowego marki [...] w związku z przywozem tego samochodu z Niemiec. Akcyza została uiszczona w dniu [...] 2005 r.
W skardze z dnia [...] 2005 r. skarżący domaga się zasądzenia zwrotu zapłaconej akcyzy, a także dodatkowych, wskazanych w piśmie, kosztów. Do skargi dołączona została kserokopia dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy.
Ponieważ skarga wniesiona została bezpośrednio do Sądu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 czerwca 2005r. wydanym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) skargę przekazano Naczelnikowi Urzędu Celnego w C. celem nadesłania akt sprawy oraz ustosunkowania się do treści skargi.
Przesyłając Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie orzekania w przedmiocie skarg na akty administracyjne, w tym na decyzje, postanowienia oraz czynności z zakresu administracji publicznej, lub na bezczynność organów w tej materii.
W piśmie skarżący domaga się zasądzenia na jego korzyść wskazanych kwot. Ze sformułowań wynika, iż pismo to jest raczej pozwem niż skargą, a rozpoznawanie powództw nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego. Z wyżej wskazanego przepisu wynika, iż sąd administracyjny sprawuje wyłącznie kontrolę administracji publicznej, natomiast do jego zadań nie należy zasądzanie odszkodowań.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wystąpienie M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stanowi zaskarżenia żadnego aktu administracyjnego, podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Nie sposób bowiem przyjąć, iż dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym jest decyzją administracyjną lub postanowieniem. Nie jest też żadnym innym aktem administracyjnym lub wyrazem czynności podlegającym z mocy art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wyjaśnić zatem trzeba, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257) podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane przy przywozie na terytorium złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego (art. 81 ust.1) oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Oznacza to, że obowiązek podatkowy powstaje w drodze samoobliczenia.
Z kolei art. 82 ust. 4 tej ustawy stanowi, iż przy rejestracji pojazdu podmiot jest obowiązany przedstawić, wydany przez właściwego naczelnika urzędu celnego, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Tak więc dokument ten jest w istocie rzeczy zaświadczeniem o zapłaceniu akcyzy wynikającej ze skróconej deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącego, a jako taki nie jest przejawem władczego rozstrzygnięcia.
Zakwestionowanie zapłaty podatku może nastąpić natomiast w trybie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z art. 75 podatnikowi przysługuje prawo wystąpienia do właściwego organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty podatku i rozstrzygnięcie tej kwestii winno nastąpić w formie decyzji, od której stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia tj. właściwej Izby Celnej. Decyzja wydana przez organ II instancji jako ostateczna może zostać zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Stwierdzając zatem w niniejszej sprawie brak tzw. substratu zaskarżenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, iż wobec niedopuszczalności skargi w sprawie nie ma zastosowania art. 200 p.p.s.a.