Postanowienie WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2009 r., I SA/Gl 1015/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Skład

Sędzia WSA Krzysztof Winiarski przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze z dnia 10 października 2008 r. J. D. zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten pozbawiony jest jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznany wniosek nie może być uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków."

Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonego aktu działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Innymi słowy, obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, a w gestii Sądu nie leży samodzielne badanie przesłanek do wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 769/04, niepubl.). Z kolei brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1073/08, z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 600/08, z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 559/07 – źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

W tym konkretnym przypadku skarżący nawet nie podjął próby naprowadzenia Sądu na okoliczności, które uzasadniłyby złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Taki stan rzeczy uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, a w konsekwencji skutkuje odmową zastosowania ochrony tymczasowej.

Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonego postanowienia może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.