Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku dłużnika zajętej wierzytelności - A sp. z o.o. w L. o rozłożenie na raty zajętej wierzytelności.
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2018 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisu skargi wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikowi postępowania oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie to opatrzone zostało tym samym rygorem.
Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została doręczona stronie skarżącej w dniu 8 października 2018 r.
Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wpis od skargi również nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "ppsa") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 ppsa oraz art. 47 tej ustawy.
W myśl zaś art. 47 § 1 ppsa do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Stosownie natomiast do treści art. 49 § 1 ppsa, niezachowanie któregokolwiek z wymienionych w art. 46 i 47 ppsa warunków formalnych pisma skutkuje brakiem możliwości nadania mu prawidłowego biegu.
Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl natomiast art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04).
Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.
Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniami do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 15 października 2018 r.
Reasumując, skarga dotknięta jest brakami formalnymi i brakiem fiskalnym, a taką skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i art. 220 § 3 ppsa.