Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 15 maja 2023r. nr SKO.F/41.4/323/2023/7500 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. (organ pierwszej instancji) z dnia 2 lutego 2023r. nr [...] w sprawie ustalenia K.B. (dalej: podatniczka, skarżąca) łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 w łącznej wysokości 807,00 zł.
Powyższa decyzja wydana została na 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).
Stan sprawy.
Decyzją z dnia 2 lutego 2023r. organ pierwszej instancji ustalił skarżącej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 w kwocie 807,00 zł. Wskazano, iż przedmiotem opodatkowania w podatku rolnym objęte zostały użytki rolne o łącznej powierzchni 0,3810 ha, z czego grunty sklasyfikowane jako ŁV o powierzchni 0,0437 ha oraz Ł/W V o powierzchni 0,0023 ha zostały zwolnione z opodatkowania. Natomiast podatkiem od nieruchomości objęto budynki mieszkalne (o wys. od 1,40 do 2,20 m) o pow. użytkowej 85 m2, garaż (o wys. od 1,40 m do 2,20 m) o pow. użytkowej 10 m2, piwnica (o wys. od 1,40 m do 2,20 m) o pow. użytkowej 15 m2 oraz grunty pozostałe sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe o symbolu "B" o powierzchni 1061 m2.
Skarżąca od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, że wydana decyzja jest niezgodna ze złożoną deklaracją oraz prawem. Według podatniczki, w ewidencji gruntów działki o nr [...] oraz [...] zostały sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe o symbolu "B", natomiast organ pierwszej instancji w wydanej decyzji zaliczył te grunty do gruntów "pozostałych", co jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1390, dalej: rozporządzenie).
Ponadto, według odwołującej się, jeśli organ podtrzymuje, aby "tereny mieszkaniowe" nazywać mylnie "gruntami pozostałymi" to powierzchnię budynku należy odliczyć od powierzchni działki, wówczas otrzymamy to, co "pozostaje" po odliczeniu budynków. W ocenie podatniczki nie ma podstaw do podwójnego opodatkowania gruntu związanego z budynkiem.
SKO decyzją z dnia 15 maja 2023r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 2 lutego 2023r.
W decyzji zacytowano art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.).
Wskazano, iż stosownie do powyższej normy podstawę opodatkowania stanowi:
- 1) dla gruntów - powierzchnia;
- 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
- 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Jak podkreślono powierzchnie przyjęte do opodatkowania w podatku od nieruchomości są zgodne ze złożoną przez podatniczkę deklaracją podatkową. Natomiast użyte w decyzji sformułowanie "grunty pozostałe" nie oznacza, że przedmiotem opodatkowania nie zostały objęte "tereny mieszkaniowe". Zdaniem organu użyte sformułowanie odnosi się do stawek podatkowych określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych uwzględniających w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. W decyzji SKO podniesiono, że zgodnie z art. 5 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
- 1) od gruntów:
- a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,16 zł od 1 m2 powierzchni,
- b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi łub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 5,79 zł od 1 ha powierzchni,
- c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,61 zł od 1 m2 powierzchni,
- d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,81 zł od 1 m2 powierzchni.
SKO podniosło, iż zaliczenie "terenów mieszkaniowych" do "gruntów pozostałych" wskazuje wyłącznie na wysokość zastosowanej stawki podatkowej. Stąd "grunty pozostałe" należy rozumieć jako grunty inne niż wymienione w pkt a, b i d.
Jak zaznaczono, z wypisu z rejestru gruntów wynika że grunty będące w posiadaniu skarżącej o łącznej powierzchni 1061 m2 sklasyfikowane są jako "B" - tereny mieszkaniowe. W tej sytuacji podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów "pozostałych" (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c u.p.o.l.).
Odnosząc się do drugiego z podniesionych zarzutów dotyczącego podwójnego opodatkowania gruntu związanego z budynkiem, SKO podniosło, iż art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. wyróżnia jako odrębne przedmioty opodatkowania grunty i budynki, co oznacza, że właściciel zabudowanej nieruchomości objęty jest obowiązkiem podatkowym obejmującym zarówno grunt, jak i posadowiony na nim budynek. Natomiast art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy wskazuje, iż podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Przy czym, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Wskazano, iż za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.
SKO zaznaczyło, że w odniesieniu do opodatkowania gruntów wiążące dla organu podatkowego pozostają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1752 ze zm., dalej: u.p.g.k.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie SKO z powyższych względów grunty i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dla których przepisy przewidują odrębne zasady ustalania podstawy opodatkowania, a sytuacja ta nie może być postrzegana jako "podwójne" opodatkowanie, gdyż nie dotyczy tego samego przedmiotu.
Skarżąca wniosła na powyższą decyzję SKO skargę do tut. Sądu.
Zdaniem skarżącej skierowana do niej decyzja w części zatytułowanej "podatek od nieruchomości" jest niezgodna z jej deklaracją oraz prawem. Zdaniem podatniczki w złożonej deklaracji nie zadeklarowała ona "gruntów pozostałych", gdyż takich nie posiada. Skarżąca podkreśliła, że według wyciągu z ewidencji gruntów działki ([...] oraz [...]) zakwalifikowane są jako "B" - tereny mieszkaniowe - zgodnie z rozporządzeniem. W związku z czym tereny obu działek 330 m2 oraz 731 m2 stanowią łącznie 1061 m2 terenów mieszkaniowych, a nie "gruntów pozostałych", jak opisano w decyzji.
Zdaniem skarżącej posiadany przez nią teren opisany w księdze wieczystej [...] jako teren zabudowany, w decyzji podatkowej został błędnie sklasyfikowany, a decyzja SKO jest niezgodna z ewidencją gruntów oraz księgą wieczystą, w której nieruchomość ta została opisana. Rozporządzenie definiuje co to jest "grunt pozostały", a w ocenie podatniczki ona takich gruntów nie posiada.
Skarżąca zaznaczyła, powołując się na art. 1a pkt 1 u.p.o.l., iż grunt pod budynkiem jest z nim związany, a więc nie może podlegać podwójnemu opodatkowaniu, jak dokonano tego w przedmiotowej decyzji. Decyzja jest w tym miejscu sprzeczna z prawem, na które się powołuje.
Jak wskazano w skardze, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 (M.P. 2022 poz. 731), które również stanowi podstawę prawną przedmiotowej decyzji, stawka z 1 metr kwadratowy budynku mieszkalnego nie może przekraczać 1 zł. Tymczasem z powodu podwójnego opodatkowania budynku i połączonego z nim nierozerwalnie gruntu powierzchnia tego budynku jest opodatkowana według stawki 1,45 zł (0,9 zł+0,55 zł = 1,45), co jest niezgodne z w/w aktem prawnym.
W przekonaniu skarżącej należy powierzchnię budynku odjąć od powierzchni działki, wówczas otrzymamy to, co "pozostaje" po odliczeniu budynków, czyli grunty sklasyfikowane jako tereny mieszkaniowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako niezasadne podlega oddaleniu.
Podkreślić należy, iż stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:
- 1) dla gruntów - powierzchnia;
- 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
- 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Wobec powyższego dla budynków lub ich części podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa.
Sąd zwraca uwagę, iż art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., wyróżnia jako odrębne przedmioty opodatkowania grunty i budynki. Tym samym jak zasadnie wskazały organy, właściciel zabudowanej nieruchomości objęty jest obowiązkiem podatkowym obejmującym zarówno grunt, jak i posadowiony na nim budynek. Ponadto według art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Według art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Tym samym grunty i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dla których przepisy przewidują odrębne zasady ustalania podstawy opodatkowania. Powyższy sposób opodatkowania gruntów i budynków, znajdujący umocowanie w u.p.o.l. nie stanowi podwójnego opodatkowania, gdyż odnosi się do dwóch różnych przedmiotów opodatkowania. W konsekwencji zarzut skarżącej, co do podwójnego opodatkowania należy uznać za niezasadny.
W zaskarżonej decyzji prawidłowo uznano, że użyte sformułowanie "grunty pozostałe" nie oznacza, że przedmiotem opodatkowania nie zostały objęte "tereny mieszkaniowe". Pojęcie "grunty pozostałe" odnosi się do stawek podatkowych wskazanych w u.p.o.l. uwzględniających w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.
Stosownie do postanowień art. 5 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
- 1) od gruntów:
- a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,16 zł od 1 m2 powierzchni,
- b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi łub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 5,79 zł od 1 ha powierzchni,
- c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,61 zł od 1 m2 powierzchni,
- d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 łat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,81 zł od 1 m2 powierzchni.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż zaliczenie "terenów mieszkaniowych" do "gruntów pozostałych" wskazuje wyłącznie na wysokość zastosowanej stawki podatkowej. W rezultacie "grunty pozostałe" należy rozumieć jako grunty inne niż wymienione w pkt a, b i d.
Ponieważ z wypisu z rejestru gruntów wynika że grunty będące w posiadaniu skarżącej o łącznej powierzchni 1061 m2 sklasyfikowane są jako "B" - tereny mieszkaniowe, podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów "pozostałych" (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c u.p.o.l.).
W rezultacie, wbrew temu, co podnosi w skardze podatniczka, przyjęte do opodatkowania w podatku od nieruchomości są zgodne ze złożoną przez skarżącą deklaracją podatkową.
W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm.) oddalił skargę.