Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, G. M. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych (patrz pismo z dnia 7 kwietnia 2016 r.). W nadesłanym obok urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy rozszerzyła zakres wniosku o ustanowienie radcy prawnego. W jego motywach skarżąca wyraziła swój żal będący następstwem działalności organów podatkowych. W treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca zeznała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Do posiadanych składników majątkowych zaliczyła kamienicę położoną w K. o pow. 324 m2 wraz z przybudówką o pow. 90 m2 oraz jeden pokój o pow. 60 m2 usytuowany w nieruchomości położonej w D.. Podniosła przy tym, że budynki te wymagają gruntownego remontu. Skarżąca zeznała, że utrzymuje się ze świadczenia pomocowego w kwocie 317 zł. Jej roczne wydatki zamykają się w kwocie 3.843,75 zł. Do wniosku dołączono decyzję MOPS w K., której mocą przyznano ww. świadczenie.
W aktach sprawy znajduje się nadto opinia pośrednika w obrocie nieruchomościami o ww. kamienicy w K.. Wynika z niej m.in., że budynek został wzniesiony w 1929 r. i prawdopodobnie od tamtego czasu nie był gruntownie remontowany. W opinii odnotowano, że pomieszczenia gospodarcze kwalifikują się do wyburzenia. Wartość nieruchomości oszacowano na kwotę 178.400,00 zł.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że G. M. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego, jej wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżąca wykazała, iż w jej przypadku spełniona jest przesłanka wynikająca z ww. przepisu. W toku rozpoznania sprawy uwzględniono przede wszystkim fakt, że nie posiada ona stałego źródła utrzymania. Ponoszone przez nią wydatki bilansowane są ze świadczenia pomocowego udzielanego przez Skarb Państwa. Nie sposób zatem przyjąć, aby koszty sądowe pokryte zostały właśnie z tych środków, wszak udzielona pomoc okazałaby by się wówczas iluzoryczna.
W toku rozpoznania wniosku odstąpiono od wezwania skarżącej o dodatkowe dokumenty źródłowe, albowiem te zgromadzono w toku postępowania administracyjnego, które zakończyło się w stosunkowo nieodległym czasie.
Nie umknęło uwadze rozpoznającego wniosek, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości, która przedstawia relatywnie wysoką wartość. Zwrócono jednakże uwagę na to, że G. M. nie posiada środków na niezbędny remont kamienicy, zaś czerpanie obecnie jakichkolwiek korzyści majątkowych, uwzględniwszy stan nieruchomości, jest niemożliwe. Tym bardziej nie jest możliwe, w terminie zakreślonym dla uiszczenia opłat sądowych, zgromadzenie środków pieniężnych niezbędnych na pokrycie wymaganych kosztów sądowych związanych z udziałem skarżącej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.