Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...], nr [...] o odmowie uchylenia swej decyzji z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...], nr [...] określającą A Sp. z o.o. w D. wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...] zł.
Na tę, wskazaną na wstępie, decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W dniu 5 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Równocześnie Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Następnie wobec niezastania skarżącej przy próbie doręczenia jej tych wezwań pozostawiono je w dniu 13 września 2012 r. w placówce pocztowej D. [...]. Zarazem w skrzynce na listy umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę powtórzono w dniu 21 września 2012 r. Natomiast w dniu 28 września 2012 r. przesyłkę tę wydano wiceprezesowi skarżącej spółki.
W dniu 5 października 2012 r. skarżąca wniosła: skan odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Odnotowania wymaga, że wniosek ten został następnie uwzględniony w całości, a w toku postępowania jego dotyczącego skarżąca przedstawiła odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie wezwań: do uzupełnienia jej braku formalnego oraz do uiszczenia wpisu od tego pisma.
Dostrzec należy, że stosownie do art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że odpowiednim w tym względzie dokumentem – w odniesieniu do spółek kapitałowych – jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego, a niedołączenie go do składanej skargi powoduje, że jest ona dotknięta brakiem formalnym (zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878).
Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Poza zachowaniem warunków formalnych skarga jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, od którego zgodnie z art. 230 p.p.s.a pobiera się wpis, powinna być opłacona. Stosownie bowiem do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Nie ulega więc wątpliwości, że zdarzeniem inicjującym bieg każdego ze wskazanych wyżej terminów siedmiodniowych jest doręczenie danego wezwania adresatowi. W niniejszej sprawie uznać je należało za dokonane w dniu 27 września 2012 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia: organowi uprawnionemu do reprezentowania takiego podmiotu przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu powyższych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na pokwitowaniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej, jak również wyjaśnienia przez niego złożone w piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. Zgodnie z nimi, jak wspomniano, na skutek niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej D. [...], zaś w skrzynce na listy umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 13 września 2012 r., powtórnie – w dniu 21 września 2012 r., natomiast w dniu 28 września 2012 r. przesyłkę tę wydano wiceprezesowi skarżącej spółki.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 27 września 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu.
Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że przedstawione wezwania skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek 4 października 2012 r., czego jednakże nie uczyniła. Wszak dopiero w dniu 5 października 2012 r. podjęła próbę wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych. Ustosunkowanie się do wskazanych wezwań nastąpiło zatem po upływie terminu i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącej, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.