Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżoną interpretacją z dnia [...]r. nr [...] stwierdził, że stanowisko skarżącej A GmbH & Co. KG w O. (w Niemczech) przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 22 sierpnia 2018 r., uzupełnionym w dniu 5 grudnia 2018 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:
- – posiadania przez skarżącą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – jest nieprawidłowe,
- – uznania zespołu składników majątkowych wnoszonych przez skarżącą w drodze aportu do spółki powiązanej za zorganizowaną część przedsiębiorstwa – jest prawidłowe,
- – prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup przenoszonych przez skarżącą składników majątku – jest prawidłowe,
- – miejsca opodatkowania usług świadczonych na rzecz skarżącej przez spółkę powiązaną na podstawie umowy produkcyjnej – jest nieprawidłowe.
Interpretację tę skarżąca zaskarżyła w części, w jakiej jej stanowisko uznano za nieprawidłowe, to jest w zakresie obejmującym punktor 1 i punktor 4. Zarazem zażądała uchylenia tej interpretacji w tym właśnie zaskarżonym zakresie.
Wyrokiem z dnia 12 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1051/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po przeprowadzeniu rozprawy:
- 1) uchylił zaskarżoną interpretację,
- 2) zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Odpis tego wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...]r.
W dniu 25 listopada 2020 r. skarżąca, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła o uzupełnienie tego orzeczenia poprzez dodanie, że interpretacja podlega uchyleniu "w zaskarżonej części tj. w zakresie posiadania przez Skarżącą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz miejsca opodatkowania usług świadczonych na rzecz Spółki przez spółkę powiązaną na podstawie Umowy produkcyjnej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
Biorąc pod uwagę datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącej w niniejszej sprawie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, stwierdzić należy, że wniosek o uzupełnienie tego orzeczenia złożono w przepisanym terminie czternastodniowym.
Wniosek ten należało ocenić również jako zasadny, a decydują o tym następujące względy.
Dostrzeżenia wymaga, że wspomniane w art. 157 § 1 p.p.s.a. pojęcie "całości skargi" analizował już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1037/16, stwierdzając, że "zawarty w skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniosek skarżącego o wymierzenie organowi administracji grzywny jest elementem skargi, co oznacza, że sąd powinien o nim orzec w wyroku. Jeżeli zaś o tym wniosku sąd w wyroku nie orzeknie, to zachodzi podstawa wskazana w art. 157 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wyroku z tego powodu, że sąd nie orzekł o całości skargi."
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że pojęcie "całości skargi", użyte w powołanym art. 157 § 1 p.p.s.a., określa zakres zawisłości prawnej, o którym decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia.
W analizowanym przypadku skarżąca zaskarżyła interpretację w części, w jakiej jej stanowisko uznano za nieprawidłowe, to jest w zakresie obejmującym punktor 1 oraz punktor 4 i w takim też zakresie domagała się jej uchylenia. Sąd w powołanym wyroku orzekł natomiast o uchyleniu zaskarżonej interpretacji, a zatem nie rozstrzygnął o całości skargi. Z tego względu orzeczenie to wymagało uzupełnienia.
Wspomnieć także należy, że skutkiem przedmiotowego uzupełnienia jest nie tylko kompletność rozstrzygnięcia w zestawieniu z całością żądań skargi, ale też adekwatność uzasadnienia do treści wyroku. Na stronie 22 uzasadnienia wyroku Sąd wyraźnie bowiem wskazał, że "spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym (w związku z planowaną reorganizacją i rozszerzeniem produkcji), który na mocy art.14c o.p. wiąże zarówno organ interpretacyjny, jak i Sąd, Skarżąca posiadać będzie na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego i art. 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006, L 347, s.1), zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. (Dz. U. 2008, L 44, s.11, zwanej dalej "dyrektywą 2006/112"), a tym samym, czy nabywane przez spółkę usługi będą opodatkowane w Polsce.
Drugą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest określenie miejsca świadczenia usług, które Spółka Powiązana będzie świadczyć na rzecz Spółki na podstawie Umowy Produkcyjnej. Natomiast w zakresie uznania zespołu składników majątkowych wnoszonych przez Spółkę w drodze aportu do Spółki Powiązanej za zorganizowaną część przedsiębiorstwa i prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup przenoszonych przez Spółkę składników majątku, organ uznał stanowisko Spółki za prawidłowe (pytanie 2 i 3). Oznacza to, że poza zakresem sprawy pozostaje powyższe zagadnienie prawne, gdyż w tej części stanowisko organu interpretacyjnego nie zostało zaskarżone."
Z tych powodów wydany w sprawie wyrok należało uzupełnić.
Stąd jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 157 § 1 p.p.s.a.