Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 6 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1067/18

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018. 800, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni [...] w K. (dalej Spółdzielnia lub strona) od decyzji Prezydenta Miasta K. (dalej organ lub Prezydent) nr [...]; [...] z dnia [...] w sprawie określenia stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], [...], obejmującej działki gruntu o nr [...] i [...]w następujących wysokościach:

1. a) za okres od kwietnia 2017 r. do października 2017 r. w wysokości [...] zł,
2. b) w listopadzie 2017 r. w wysokości [...] zł,
3. c) za okres od grudnia 2017 r. do stycznia 2018 r. w wysokości [...] zł,
4. d) za okres od 1 lutego 2018 r. do nadal w kwocie [...] zł miesięcznie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej Kolegium lub SKO) uchyliło decyzję organu i określiło wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami w następujący sposób:

1. a) za okres od czerwca 2017 r. do października 2017 r. w wysokości [...] zł miesięcznie
2. b) w listopadzie 2017 r. w wysokości [...] zł miesięcznie,
3. c) za okres od grudnia 2017 r. do stycznia 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie,
4. d) od lutego 2018 r. do czasu zaistnienia zmiany mającej wpływ na wysokość opłaty w wysokości [...] zł miesięcznie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść decyzji organu a następnie przedstawiło zarzuty odwołania, w tym zarzut naruszenia: przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o i 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2017. 1289 ze zm.), dalej ustawa, w zw. z art. 21 § 3 O.p. oraz błędy w dokonanych przez organ ustaleniach faktycznych, a nadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 125 § 1, art. 139 §1 i art. 190 § 1 O.p.

W dalszej części Kolegium wskazało, że sprawy związane z deklarowaniem i opłacaniem należności z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi zostały uregulowane w ustawie, zaś jej przepis art. 6q ust. 1 a i b zobowiązuje do stosowania w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepisów Ordynacji podatkowej, a uprawnienia organów podatkowych przyznaje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Następnie przytoczyło treść art. 6h, art. 6c ust. 1, art. 6i ust. 1 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6m ust. 1, art. 6o ust. 1 i 2, art. 6k ust. 1 i 2, art. 6l ust. 1, art. 6j ust. 1 ustawy stwierdzając, że Rada Miasta, dokonując wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustaliła, że jest to iloczyn liczby mieszkańców i stawki opłaty (§ 3 uchwały XXX/683/12 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty).

Uchwała przewidywała w § 2 stawki dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 14 zł miesięcznie na mieszkańca w przypadku selektywnej zbiórki i 20 zł miesięcznie na mieszkańca w przypadku nieselektywnej zbiórki.

SKO ustaliło, że e-mailem z dnia 26 kwietnia 2017 r. pracownik Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej zgłosił do Wydziału Kształtowania Środowiska informację o powtarzającym się na terenie przedmiotowej nieruchomości nieselektywnym zbieraniu odpadów. Do wiadomości dołączone zostały dwa zdjęcia. W związku z czym Prezydent wezwał Spółdzielnię do złożenia nowej deklaracji uwzględniającej nieselektywną zbiórkę odpadów. W odpowiedzi pismem z dnia 17 maja 2017 r. Spółdzielnia zwróciła się do Prezydenta o odstąpienie od wezwania do złożenia nowej deklaracji oraz wszczęcia postępowania w sprawie wyjaśniając, że boks śmietnikowy w obecnej chwili jest otwarty z uwagi na notoryczne dewastowanie przez osoby trzecie. Zaobserwowano również sytuacje podrzucania odpadów przez właścicieli domków jednorodzinnych (worki na odpady komunalne "domkowiczów").

W związku z tym – zdaniem Spółdzielni – nie ma pewności, że ujawnione w dniu 26 kwietnia 2017 r. odpady zmieszane w pojemnikach przeznaczonych na szkło były spowodowane przez mieszkańców przedmiotowej nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] wszczęte zostało postępowanie wobec Spółdzielni w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w toku którego organ ustalił brak segregacji odpadów na podstawie protokołów oględzin boksów śmietnikowych. Pierwsze oględziny zostały przeprowadzone w dniu 6 czerwca 2017 r. przez pracownika Wydziału Kształtowania Środowiska. W protokole stwierdzono, że w pojemniku przeznaczonym do zbierania odpadów szklanych znalazły się odpady z tworzywa sztucznego – butelki PET, plastikowe worki oraz kartony. Do protokołu dołączono zdjęcia. Kolejny protokół został sporządzony w dniu 29 czerwca 2017 r. W trakcie oględzin stwierdzono, że w pojemniku przeznaczonym do zbierania odpadów zmieszanych znajdują się odpady metalowe, szklane oraz plastikowe butelki, papier i gałęzie. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną. Kolejne kontrole przeprowadzono w dniu 2 sierpnia 2017 r. oraz 29 sierpnia 2017 r., w trakcie których również zauważono nieprawidłowości oraz sporządzono dokumentację fotograficzną.

W dniu 30 stycznia 2018 r., 8 lutego 2018 r. oraz 22 lutego 2018 r. ponownie przeprowadzono oględziny nieruchomości, tym razem z udziałem przedstawicieli Spółdzielni. Również w tych przypadkach stwierdzono nieprawidłowości dotyczące nieselektywnego zbierania odpadów. Kolegium dodało, że w aktach sprawy znajduje się wiadomość e-mailowa z dnia 11 października 2017 r. pracownika MPGK, z której wynika, że podczas kolejnego harmonogramowego wywozu odpadów selektywnych stwierdzono odpady zmieszane w pojemnikach do selektywnej zbiórki. W związku z czym pojemnik nie został odebrany. Stwierdziło, że co prawda przesłane e-mailem informacje z dnia 26 kwietnia 2017 r. oraz 11 października 2017 r. nie zostały opatrzone podpisem elektronicznym, ale zawierają załączniki w postaci zdjęć, które wskazują, że w tamtym okresie nie była prowadzona selektywna zbiórka odpadów. Kolegium nie podzieliło stanowiska strony, że oględziny przeprowadzone w dniach 6, 29 czerwca oraz 2 i 29 sierpnia 2017 r. przez pracownika organu, bez dopełnienia niektórych wymogów proceduralnych (w tym powiadomienia kontrolowanego o terminie oględzin) stanowią o tym, że nie mogą być dowodem w sprawie.

Tym bardziej, że opis niepożądanych działań zawarty w protokole koresponduje z dołączonymi do niego zdjęciami. Według SKO, w świetle art. 180 § 1 i art. 181 O.p., dowodem w sprawie jest wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i co wynika z prymatu zasady prawdy materialnej. Przeprowadzone w sprawie dowody pozwoliły na dokonanie niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno przedstawione wyżej dowody, jak i ich ocena przez organ, a także oparta na nich faktografia stanowią o nieselektywnej zbiórce odpadów na terenie nieruchomości w okresie od czerwca 2017 r. do lutego 2018 r. Spółdzielnia nie wskazała przy tym przeciwdowodu, że w okresie objętym decyzją odpady znajdujące się w pojemnikach były segregowane. Wręcz przeciwnie przyznaje, że były mieszane wskutek nieuprawnionych działań osób trzecich. Organ, po zgłoszeniu dokonanym przez pracownika MPGK, wszczął postępowanie w sprawie, dlatego dopiero późniejsze ustalenia potwierdzone protokołami oraz zdjęciami Kolegium uznało za miarodajne do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami według stawki przewidzianej dla nieselektywnego zbierania odpadów.

Zdaniem Kolegium, zebrany materiał dowodowy wskazuje, że począwszy od miesiąca czerwca 2017 r. do lutego 2018 r., na terenie nieruchomości nie była prowadzona selektywna zbiórka odpadów. Z uwagi natomiast na okoliczność, że decyzja wydana została za okres od miesiąca kwietnia 2017 r, tj. przed wszczęciem z dniem [...] postępowania w sprawie, Kolegium uchyliło decyzję organu i określiło wysokość opłaty za okres od czerwca 2017 r. do czasu zaistnienia zmiany mającej wpływ na wysokość opłaty. Przy czym z uwagi na niekwestionowanie przez Stronę ilości osób do wyliczenia należnej opłaty przyjęto w tym zakresie dane znajdujące się w aktach sprawy. Kolegium zauważyło, że w sytuacji, gdy wydana została decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, to stosownie do art. 6o ust. 2 ustawy, określona w ten sposób opłata obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

Po doręczeniu decyzji właściciel nieruchomości składa nową deklarację w przypadku zmiany okoliczności, od których uzależniona jest wysokość opłaty, za którą – zdaniem Kolegium – można uznać informację i notatkę Spółdzielni dołączoną do odwołania z dnia 20 maja 2018 r. wraz ze zdjęciami. Jednakże wobec braku informacji, czy taka nowa deklaracja została złożona nie jest możliwe wskazanie precyzyjne daty końcowej obowiązywania wyższej stawki przewidzianej dla odpadów zbieranych w sposób nieselektywny.

W niniejszej sprawie – zdaniem Kolegium – zostało stwierdzone powtarzalne, nieselektywne zbieranie odpadów w kolejnych miesiącach, co najmniej od czerwca 2017 r., skutkujące nałożeniem wyższej opłaty za gospodarowanie odpadami. Tym samym organ odwoławczy doszedł do przekonania, że o ile organ stwierdził protokolarnie oraz na podstawie dokumentacji fotograficznej, fakt nieselektywnego zbierania odpadów w miesiącu czerwcu, sierpniu i październiku 2017 r. oraz w styczniu i lutym 2018 r., to z całą pewnością uprawdopodobnił, że w miesiącach lipcu, wrześniu oraz kolejnych miesiącach 2017 r. również nie była dokonywana selektywna zbiórka odpadów. Przemawia za tym okoliczność, że już po wszczęciu postępowania co do prawidłowości segregowania odpadów, oględziny przeprowadzone w czerwcu i sierpniu 2017 r., a następnie w styczniu i lutym 2018 r. z udziałem przedstawicieli Strony, wykazały kolejny stan niezgodny z treścią deklaracji.

Spółdzielnia, deklarująca selektywne gromadzenie odpadów i odpowiedzialna za jej realizację, nie zagwarantowała zatem przestrzegania tego zobowiązania. Nie ma przy tym znaczenia, czy nastąpiło to z winy lokatorów, czy też osób trzecich, które miały dostęp do boksu śmietnikowego. Zdaniem SKO, dla wydania decyzji w oparciu o art. 6o ustawy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieselektywnej zbiórki odpadów. Przepis ten nie pozostawia organowi tzw. "luzu decyzyjnego". Organ administracji publicznej związany jest bowiem treścią materialnoprawnej przesłanki nakazującej mu wydanie decyzji wymiarowej w tym zakresie.

Z kolei strona powinna okresowo dokonywać przeglądu pojemników na odpady pod kątem ich selektywnej zbiórki. Może też monitorować odbiór odpadów z nieruchomości, zgodnie z przekazanym jej harmonogramem i w przypadku pomyłkowych, pojedynczych przypadków niewłaściwego selekcjonowania odpadów usunąć nieprawidłowości. Powinna również zabezpieczać miejsca składowania odpadów przed ingerencją osób nieuprawnionych, które mogłyby zmieszać odpady, ale przede wszystkim stale informować i edukować swoich mieszkańców pod kątem konieczności segregowania odpadów. Zresztą większość z tych czynności – jak wynika z akt sprawy – Spółdzielnia już wykonała, zatem fiskalna w tym wypadku rola decyzji określającej wysokość opłaty została spełniona.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółdzielnia zarzuciła, że została podjęta z naruszeniem prawa:

1. 1) procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 233 § 2 O.p. – poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie w sprawie dowodów zmierzających do ustalenia, czy na terenie nieruchomości miała miejsce nie/- selektywna zbiórka odpadów przez mieszkańców Spółdzielni, pomimo, że wcześniejszą decyzją z dnia [...] SKO uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na nieprawidłowości w przeprowadzeniu dowodów, tj. niezawiadomienie strony o terminie oględzin w dniach 9 i 29 czerwca 2017 r. oraz 2 i 29 sierpnia 2017 r.
3. b) art. 190 w zw. z art. 123 § 1 O.p. – poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie strony o terminie oględzin,
4. c) art. 191 w zw. z art. 190 i 187 i 123 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny dowodów polegającej na ustaleniu, że w całym okresie VI/2017 do nadal na nieruchomości mieszkańcy nie prowadzili selektywnej zbiorki odpadów, co nie polega na prawdzie, podczas gdy oględziny przeprowadzone przez organ zgodnie z zasadami i przepisami postępowania podatkowego wykazały nieprawidłowości w selektywnej zbiórce odpadów wyłącznie w miesiącu 11/2018, a nie w całym okresie określonym w decyzji;
5. d) art. 122 w zw. z art. 191 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ żadnego dowodu na okoliczność, czy w miesiącach VII/2017, IX/ 2017,10/2017, XI/2017, XII/2017,1/2018, III/2018, IV/2018,V/2018 do nadal doszło do nieselektywnej zbiorki odpadów dającej podstawę do określenia przez organ podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami, podczas gdy w wymienionym okresie organ nie przeprowadził oględzin nieruchomości zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a stwierdzenie nieselektywnej zbiorki odpadów w miesiącu X/2017 oraz 1/2018 miało charakter jednorazowy, a w miesiącach VI/2017 - nadal brak było zawiadomień MPGK, za wyjątkiem miesiąca października 2017r., o nieselektywnej zbiórce odpadów;
6. e) art. 233 § 1 pkt 2a O.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na tym, że organ odwoławczy uchylił decyzję nie określając zakresu uchylenia i określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za okres Vl/2017 do nadal w takich samych wysokościach jak w decyzji Prezydenta podczas, gdy organ nie był uprawniony do wydania decyzji o takiej treści;
7. f) art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 210 § 4 O.p. poprzez brak ustosunkowania się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów Spółdzielni dotyczących istotnych rozbieżności pomiędzy ustaleniami poczynionymi w toku kontroli podatkowej, a późniejszymi podstawami faktycznymi i prawnymi rozstrzygnięć podjętych w toku postępowania podatkowego oraz w zakresie nieustosunkowania się do podniesionego zarzutu nieważności decyzji;
8. g) art. 2 a O.p. poprzez jego niezastosowanie i określenie dla Spółdzielni opłaty za gospodarowanie odpadami w podwyższonym wymiarze z powołaniem się na "uzasadnione wątpliwości", które w ocenie Spółdzielni nie zaszły w przedmiotowym stanie faktycznym, a które i tak wymagają przez organ udowodnienia nieselektywnej zbiorki odpadów na nieruchomości co najmniej 2 razy w ciągu miesiąca - zgodnie z przyjętym i ugruntowanym już stanowiskiem WSA w Gliwicach;
9. h) art.122 O.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji w sprawie bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności bez ustalenia czy mieszkańcy budynków posadowionych na wskazanej nieruchomości dokonują segregacji śmieci oraz czy naruszenia miały miejsce w każdym miesiącu począwszy od VI.2017r. do nadal, albowiem z zebranego materiału dowodowego wynika, że:
10. - w ogóle nie stwierdzono nieprawidłowości w segregacji odpadów za miesiące lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2017r. oraz marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2018 r. (brak kontroli i brak zgłoszeń MPGK w sprawie nieselektywnej zbiorki odpadów),
11. - stwierdzono nieprawidłowości w segregacji odpadów, które Spółdzielnia kwestionuje, a które miały charakter incydentalny X/2017,
12. - stwierdzono nieprawidłowości w segregacji odpadów w miesiącach lipiec 2017 i sierpień 2017, które Spółdzielnia kwestionuje, przy czym kontrole zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 190 §1 Ordynacji Podatkowej i nie mogą stanowić materiału dowodowego w sprawie oraz
13. - stwierdzono nieprawidłowości w segregacji odpadów w miesiącach styczeń i luty 2018 r., które Spółdzielnia kwestionuje, albowiem zostały one przeprowadzony z naruszeniem zasad współżycia społecznego polegających na kontrolowaniu zawartości kontenerów śmietnikowych do czasu odnalezienia odpadu zanieczyszczonego; wskazane kontrole wykazały jedynie incydentalny brak selektywnej zbiorki odpadów, nieuzasadniający podwyższenie opłaty (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I SA/GI 814/16);
14. i) art. 125 § 1 w zw. z art. 139 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez okres 13 miesięcy, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej; zaistniała przewlekłość postępowania doprowadziła do sytuacji, w której Spółdzielnia jako przedsiębiorstwo prowadzące działalność bezwynikową (non profit) pozbawiona zostanie możliwości ew. rozliczenia opłat śmieciowych z mieszkańcami,
15. II. materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
16. a) art. 6o i 6q ustawy w zw. z art. 21 § 3 O.p., na podstawie których organ orzekł bezterminowo o podniesieniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do kwoty 20 zł od osoby na miesiąc od czerwca 2017 roku do nadal, podczas gdy brak jest na podstawie wskazanych przepisów możliwości określenia w decyzji wymiaru opłaty na przyszłość, co też może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji,
17. b) art. 6o ust. 1 ustawy poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie zaszły uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji dające możliwość naliczenia wyższej opłaty za gospodarowanie odpadami, podczas gdy w okresie V.2017-V.2018 i nadal na wskazanej nieruchomości prowadzona jest selektywna zbiorka odpadów, a ewentualne uchybienia miały wyłącznie charakter incydentalny i marginalny. Mając powyższe na uwadze, Spółdzielnia wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie decyzji w części, w której SKO określiło wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami w miesiącach od czerwca 2017 do czasu zaistnienia zmiany mającej wpływ na wysokość opłaty, z uwagi na naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w tej części, z uwagi naruszenie art. 6o i 6q ustawy w zw. z art. 21 § 3 O.p., na podstawie których organ orzekł bezterminowo o podniesieniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do kwoty 20 zł od osoby na miesiąc od czerwca 2017 roku do nadal, podczas gdy brak jest na podstawie wskazanych przepisów możliwości określenia w decyzji wymiaru opłaty na przyszłość, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi, a nadto o zobowiązanie organu do przedstawienia dowodów przeprowadzonej kontroli, ew. zgłoszeń MPGK dokonanych co najmniej dwukrotnie w skali każdego miesiąca świadczących o nieselektywnej zbiórce odpadów w miesiącach VI/2017 -I/2018 oraz III/2018 - nadal na okoliczność udowodnienia, że w sprawie istniały "uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji" dające podstawę do wydania przez Prezydenta Miasta decyzji wymiarowej. Spółdzielnia wniosła również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając skargę Spółdzielnia stwierdziła, że w jej ocenie istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem została ona wydana z naruszeniem art. 21 § 3 O.p. na podstawie którego organ orzekł bezterminowo o podniesieniu opłaty za gospodarowanie odpadami do kwoty 20 zł od osoby na miesiąc od VI/2017 do nadal, podczas gdy brak jest na podstawie wskazanego przepisu możliwości określenia w decyzji wymiaru opłaty na przyszłość (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt: III SA/Po 1017/15). Spółdzielnia wyjaśniła, że w sprawie składała deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami z dniach 6 października 2017 r. i 11 czerwca 2018 r., stąd też sposób określenia decyzji wymiarowej na przyszłość bez podania końcowej daty jest obowiązywania w sytuacji, gdy Spółdzielnia złożyła nowe deklaracje śmieciowe stanowi naruszenie art. 21 § 3 O.p. skutkujące jego nieważnością. Uzasadniając słuszność podniesionych zarzutów dotyczących prawa procesowego Spółdzielnia wskazała, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 233 § 2 O.p. organ nie zbadał okoliczności faktycznych dotyczących zarzutu braku selektywnej zbiorki odpadów w okresie VI/2017 - V/2018 i nadal, stanowiących podstawę dopuszczalności wydania przez Prezydenta decyzji wymiarowej, albowiem z zebranego materiału dowodowego wynika, że przeprowadzone kontrole wykazały jedynie incydentalny brak selektywnej zbiórki odpadów, nieuzasadniający podwyższenie opłaty. Wyjaśniła, że harmonogram wywozu odpadów z nieruchomości, który dostępny jest na stronie Urzędu Miasta, zakłada wywóz nieczystości z następującą częstotliwością:
18. - odpady komunalne 3,4 razy w tygodniu,
19. - papier i tworzywa sztuczne 1 raz w tygodniu,
20. - odpady wielkogabarytowe 1 raz na 2 tygodnie,
21. - szkło 1 raz na 2 tygodnie. Przy takiej częstotliwości wywozu nieczystości z nieruchomości jedynie w lutym 2018 r. miały miejsce oględziny przeprowadzone zgodnie z art. 190 O.p.. dające podstawę do ustalenia, że w miesiącu lutym 2018r. na nieruchomości doszło do nieselektywnej zbiorki odpadów. Pozostałe oględziny przeprowadzone w miesiącach VI/2017, VIII/2017 oraz I/2018 nie spełniały wymogów ustawowych i nie mogą stanowić dowodu w sprawie świadczącego o nieselektywnej zbiórce odpadów, ani też nie są podstawą do uprawdopodobnienia, że w miesiącach VII/2017, IX/2017, XI-XII/2017 oraz III-V/2018 do nadal na nieruchomości też miała miejsce nieselektywna zbiorka odpadów, skoro brak jest na tą okoliczność jakiegokolwiek dowodu - czy to oględzin, kontroli, czy też zgłoszenia MPGK.

Skarżąca podała, że w spornym okresie śmieci były odbierane ok. 208 razy i tylko 2 wywozy ujawniły nieselektywny odbiór odpadów, a 1 raz MPGK odmówiło odbioru odpadów, co w ocenie Spółdzielni nie dowodzi o istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do danych złożonych w deklaracjach uzasadniających wydanie przez Prezydenta decyzji wymiarowej. Spółdzielnia zaprzeczyła, że przyznała, że do mieszania odpadów w okresie VI/2017-VI/2018 dochodziło, ale wskutek nieuprawnionych działań osób trzecich. Powyższe stwierdzenie nie stanowi dowodu na nieselektywną zbiórkę odpadów. Stwierdzenie to zostało przez organ wyrwane z kontekstu, w ramach którego Spółdzielnia wyjaśniała, że na skutek zamknięcia boksów i akcji edukacyjnych od IX/2017r. boks jest zamknięty, a dostęp do niego przez osoby nieuprawnione został w znaczny sposób ograniczony.

Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 532/17 i NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3292/13 wskazała, że zgodnie z wnioskowaniem a minori od maius, skoro nie można uznać za dowód w sprawie oględzin dokonanych z naruszeniem przepisów proceduralnych, to tym bardziej nie można uznać za uprawdopodobnione okoliczności, że w całym okresie VI/2017 - nadal doszło do nieselektywnej zbiorki odpadów, podczas gdy brak jest na to jakiegokolwiek dowodu - nawet w postaci zgłoszenia MPGK o odmowie odbioru odpadów zbieranych nieselektywnie. Zdaniem skarżącej organy obu instancji "kierowały się na swobodną, a dowolną oceną dowodów", a decyzje zostały wydane w oparciu o wybiorczo ustalony stan faktyczny, który Spółdzielnia kwestionuje.

Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy Spółdzielnia podniosła naruszenie art. 6o ustawy, albowiem w sprawie nie zaszły uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji - deklaracjach. Przepis ustawy jako przesłankę uzasadniającą wydanie decyzji wymiarowej są uzasadnione wątpliwości, a nie samo uprawdopodobnienie okoliczności oparte na przeprowadzonych z naruszeniem procedury oględzinach.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.

W piśmie z dnia 18 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie a nadto stwierdził, że skoro naruszenie przepisów proceduralnych w zakresie oględzin było podstawą do uchylenia przez SKO wcześniejszej decyzji organu, a "organ od tej decyzji nie złożył odwołania", to w tym zakresie orzeczenie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a postępowanie dotknięte jest sankcją nieważności. Ponownie podniósł, że Spółdzielnia w dniach 6 listopada 2017 r. i 13 czerwca 2018 r. złożyła nowe deklaracje o wysokości spornej opłaty. SKO uwzględniło korektę z dnia 13 czerwca 2018 r., a nie uwzględniło korekty z dnia 6 listopada 2017 r., podczas gdy korekta ta powinna uzyskać ten sam skutek.

Odpowiadając na pismo skarżącej, pismem z dnia 25 lutego 2019 r., Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na treść art. 6q ust. 1 ustawy w związku z art. 81b § 1 i § 2 O.p. do czasu rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości spornej opłaty, składane przez skarżącą deklaracje nie wywierały skutku prawnego, mogą natomiast stanowić o zmianie okoliczności mających wpływ na wysokość opłaty, jednakże warunkiem jest ich złożenie wraz z nową deklaracją i po zakończeniu postępowania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że dotyczyła ona określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, zaś sporne między stronami były kwestie odnoszące się do charakteru i znaczenia decyzji wymierzających taką opłatę oraz postępowania dowodowego, a w szczególności ustaleń w zakresie segregacji odpadów.

Zdaniem skarżącej w sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do danych zawartych w jej deklaracjach, zaś decyzja wydana w sprawie nie mogła być bezterminowa, tj. działać na przyszłość, natomiast według organów zaistniały uzasadnione wątpliwości pozwalające na orzekanie w sprawie, a wydana decyzja obowiązuje do czasu zaistnienia zmiany, mającej wpływ na wysokość opłaty. Skarżąca twierdziła również, że postępowanie toczyło się z naruszeniem procedury podatkowej, w tym co do legalności zgromadzonych dowodów czy przewlekłości postępowania. Organy dowodziły, że do takich uchybień nie doszło.

Zgodnie z treścią art. 6o ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2015 r., w razie niezgłoszenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (ust.1). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (ust. 2).

Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (ust. 3). Właściciel nieruchomości, wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (ust. 4). Poprzednio, tj. do dnia 31 stycznia 2015 r., przepis ten stanowił, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Stosownie do treści art. 6q ust. 1 ustawy "w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (...)". W przypadku złożenia korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stwierdza się nadpłaty w tej opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona (art. 6q ust. 3 ustawy, który wszedł w życie z dniem 1 lutego 2015 r.). W myśl art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 81 § 1 O.p., "jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy (...) mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację". Uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą i przysługuje nadal po zakończeniu postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego (art. 81b § 1 i § 2 lit. b O.p.).

Powyższe oznacza, że co do zasady w sprawach dotyczących spornych opłat stosuje się przepisy ustawy Ordynacji podatkowej, zaś uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Tym niemniej przepisy ustawy podatkowej (O.p.) jako przepisy natury ogólnej zostają wyłączone lub są modyfikowane przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako przepisami szczególnymi, odnoszącymi się wyłącznie do kwestii w ustawie tej (tzw. śmieciowej) uregulowanych. Tym samym, jeżeli w ustawie dana kwestia została odmiennie uregulowana niż w ustawie Ordynacja podatkowa przepisami, które należy stosować są normy prawne ustawy. Jeżeli więc w ustawie (o czystości) istnieją przepisy odnoszące się do decyzji czy deklaracji w sprawach spornych opłat, to należy je zastosować bez potrzeby odnoszenia się do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro zaś przepis art. 6o ustawy, stanowi o przesłankach wydania decyzji określającej wysokość przedmiotowych opłat, mocy wiążącej takiej decyzji, możliwości złożenia deklaracji i obowiązku jej złożenia to w zakresie tak określonym nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej regulujących te same kwestie.

Podobnie jest w przypadku, o którym mowa w art. 6q ust. 3 ustawy. Oznacza to, że inaczej niż w art. 21 § 3 O.p., decyzja określająca wysokość spornej opłaty dotyczy nie tylko opłaty za okresy przeszłe, lecz działa również na przyszłość, gdyż w myśl art. 6o ust. 2 ustawy, decyzja taka "obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, zaś po doręczeniu tej decyzji, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli "nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3 ustawy). Do dnia 31 stycznia 2015 r., z uwagi na ówczesne brzmienie art. 6o ustawy, przepis art. 21 § 1, 2 i 3 O.p. znajdował pełne zastosowanie do tego rodzaju decyzji, co oznaczało niemożność orzekania o nich "na przyszłość", lecz tylko za okresy już minione (zobowiązanie powstało i nie zostało wykonane).

Należy przy tym zauważyć, że przepisy art. 6m ust. 1 i ust. 2 ustawy dotyczą innych kwestii i innych okoliczności niż opisane w art. 6o tej ustawy, zaś przepis art. 6 ust. 12 ustawy dotyczy odmiennej materii niż określona w art. 6o ustawy, skoro co do spraw dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi odesłanie do Ordynacji podatkowej znajduje się w art. 6q ust. 1 tej ustawy. Trudno bowiem uznać, że racjonalny ustawodawca tę samą kwestię uregulował w dwóch różnych normach prawnych tej samej ustawy, przy czym w jednaj z nich zawęził stosowanie Ordynacji podatkowej do jej działu III (art. 6 ust. 12), a w drugim przypadku nakazał jej stosowanie w całości (art. 6q ust. 1).

Dlatego też Sąd stwierdził, że wobec oczywistego i jasnego brzmienia art. 6o ust. 2 ustawy, wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że zwrot zawarty w tym przepisie, że opłata określona w decyzji "obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty" oznacza obowiązek jej wpłacania również za okresy przyszłe tam wskazane "do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc" zmiany stosownych danych. Odmienna wykładnia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia w treści badanej normy prawnej, w systemie prawnym, do którego przepis ten należy czy celami, któremu służy. Z tych przyczyn Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 122/18, zgodnie z którym "decyzja ostateczna o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 ustawy) obowiązuje "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar, zaś organ jest uprawniony w decyzji do określenia stawki opłaty miesięcznej (art. 6i ustawy) oraz daty początkowej jej obowiązywania. Organ nie ma natomiast uprawnień do określenia czasu, w jakim określona stawka ma obowiązywać, okres ten został bowiem określony w ustawie".

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, wysokość spornej opłaty określono za okresy przeszłe (od czerwca 2017 do stycznia 2018 r.) oraz za okres od lutego 2018 r. do czasu zaistnienia zmiany mającej wpływ na wysokość tej opłaty, a więc w istocie powtarzając treść przepisu art. 6o ust. 2 ustawy. Tego rodzaju stwierdzenie zawarte w decyzji nie ma wpływu na jej ważność, ani nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej usunięcie z obrotu prawnego.

Sąd zauważa, że przedmiotowe postępowanie wszczęte w dniu [...], zakończone zostało decyzją drugoinstancyjną, wydaną w dniu [...]., zaś nowe deklaracje skarżącej zostały złożone w dniach 13 listopada 2017 r. i 13 czerwca 2018 r., a więc w czasie trwania postępowania w sprawie spornych opłat. Tym samym nastąpiło to w okresie, gdy uprawnienie do korekty deklaracji zostało zawieszone (art. 81b § 1 O.p.), a przez to deklaracje korygujące skarżącej nie mogły odnieść skutku do czasu wydania decyzji drugoinstancyjnej, a więc nie mogły mieć wpływu na tę decyzję. Przepisy te należy odczytywać w powiązaniu z art. 6o ust. 3 i 4 ustawy, które wyłączają możliwość złożenia deklaracji w przypadkach tam opisanych.

Co do zaistnienia uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w art. 6o ust. 1 ustawy, Sąd stwierdza, że w sprawie wątpliwości te powstały i związane były z informacjami uzyskanymi od pracownika MPGK w dniu 26 kwietnia 2017 r. o powtarzającym się, na terenie przedmiotowej nieruchomości, nieselektywnym zbieraniu odpadów. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono oględziny boksów śmietnikowych tej nieruchomości, w dniach 6 i 29 marca, 2 i 29 sierpnia 2017 r., 30 stycznia, 8 i 22 lutego 2018 r., w trakcie których stwierdzono nieprawidłowości w selekcji odpadów.

Ponadto w dniu 11 października 2017 r. uzyskano informację od pracownika MPGK, że stwierdzono odpady zmieszane w pojemnikach do selektywnej zbiórki, w związku z czym pojemnik ten nie został odebrany. Organ dysponował również dokumentacją zdjęciową potwierdzającą fakt braku selekcji odpadów na przedmiotowej nieruchomości. Poza sporem było, że skarżąca deklarowała prowadzenie selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Przyznała, że selekcjonowane odpady były zmieszane wskutek działania osób trzecich. Tłumaczyła, że sytuacje te miały charakter incydentalny i marginalny, oraz że do boksów śmietnikowych, pomimo założonych zabezpieczeń, wrzucane są śmieci z okolicznych domów jednorodzinnych. Dowodziła, że z uwagi na brak kontroli nie dowiedziono, by w każdym miesiącu dochodziło do nieprawidłowości w selekcji śmieci, zaś niektóre kontrole zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 190 § 1 O.p. oraz z naruszeniem zasad współżycia społecznego.

Odnosząc się do powyższego Sąd uznał, że ustalenia organów co do wątpliwości w zakresie prowadzenia deklarowanego, selektywnego zbierania odpadów były prawidłowe. Organy słusznie wskazały, że wyniki przeprowadzonych kontroli wykazały, że na nieruchomości skarżącej nie dokonywano tego rodzaju selekcji odpadów, skoro fakty mieszania tych odpadów potwierdzają tak wyniki kontroli, zdjęcia jak i informacje pracowników (MPGK) dokonujących wywózki śmieci, a sama skarżąca nie kwestionowała istnienia takich zdarzeń. Dlatego też organy miały podstawy do stwierdzenia braku selektywnego zbierania odpadów, a tym samym do określenia spornej opłaty jak za odpady nieselkcjonowane.

Sąd zauważa przy tym, że "okoliczność, że podczas oględzin nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości w zbieraniu odpadów, nie jest wystarczająca do podważenia danych dotyczących innych okresów. Oczywistym jest bowiem, że generalnie mieszkańcy starają się przestrzegać zasad segregowania odpadów w związku z czym odpady zmieszane stwierdzone są tylko przy niektórych odbiorach" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 840/18). Dodać należy, że "dla przyjęcia prawidłowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma znaczenia to, czy stwierdzone nieprawidłowości miały charakter incydentalny" (tak wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 833/17).

Sąd wskazuje również, że "zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje przyjęcie założenia, zgodnie z którym dla ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. nie ma znaczenia krąg osób winnych niezgodnego z uprzednio złożoną deklaracją zbierania i segregowania odpadów komunalnych. Należy uznać, że podmiot zobowiązany na gruncie rzeczonej ustawy do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami, ponosi pełną i wyłączną odpowiedzialność za efektywne segregowanie odpadów w przypadku dokonania takiego wyboru na poziomie deklaracji (...), przepisy proceduralne nie nakładają na organy obowiązku udowodnienia jaki podmiot dokonuje naruszenia zasad selektywnej zbiórki odpadów" (tak wyrok NSA z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II FSK 984/18). W wyroku tym stwierdzono również, że "wykazanie choćby jednego przypadku nieprzestrzegania przyjętej zasady segregacji odpadów pociąga za sobą obowiązek nałożenia na podmiot zainteresowany opłatę w stawce właściwej dla nieselektywnego zbierania odpadów".

Dlatego też zdaniem Sądu, organy nie naruszyły przepisu art. 6o ustawy, wszczynając postępowanie w sprawie i uznając, że doszło do wypełnienia przesłanek nakazujących wydanie opisanej tam decyzji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów art. 233 § 2 O.p., gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś fakt wcześniejszego uchylenia decyzji wymierzającej tę opłatę nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, że strona nie została zawiadomiona o terminach oględzin przeprowadzonych w 2017 r nie miał istotnego znaczenia w sprawie, skoro fakty, o których mowa w protokołach czy notatkach, zostały udowodnione dokumentacją fotograficzną potwierdzającą ustalenia oględzin (kontroli), zaś wytworzenie tej dokumentacji (zdjęcia) nie wymaga udziału strony, a fotografia jako dowód nie jest sprzeczna z prawem i może zostać uwzględniona, o ile przyczynia się do wyjaśnienia sprawy.

Ponadto przypadki niesegregowania odpadów ujawniono również w toku oględzin przeprowadzonych z udziałem przedstawicieli skarżącej w 2018 r. Dowodem w sprawie mogły być także informacje przesłane e-mailem z kwietnia i października 2017 r. Brak opatrzenia ich podpisem elektronicznym nie oznacza, że przekaz taki nie może stanowić dowodu przyczyniającego się do wyjaśnienia sprawy, zaś sam e-mail, jako źródło informacji, nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Nieuzasadniony był zarzut skargi dotyczący ustalenia nieselektywnego gromadzenia odpadów w miesiącach, w których nie przeprowadzono oględzin zgodnie z wymogami Ordynacji podatkowej, skoro stwierdzono tego rodzaju zdarzenia w miesiącach październiku 2017 i styczniu 2018 r., co przyznaje sama skarżąca. Jak już wskazano wyżej, dla ustalenia braku selekcji odpadów wystarczająca jest choćby jednorazowe stwierdzenie tego faktu, zaś w niniejszej sprawie fakty takie ustalono (np. na podstawie dokumentacji fotograficznej) w co najmniej kilku przypadkach, poczynając od czerwca 2017 r. Chybiony był również zarzut braku zawiadomień MPGK (poza październikiem 2017 r.) o nieselektywnej zbiórce odpadów, bowiem "nie można zgodzić się, że pracownik firmy wywożącej, w momencie stwierdzenia nieprawidłowości w segregacji odpadów, powinien zawiadomić przedstawiciela skarżącej o tym fakcie i doprowadzić do wizji lokalnej" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 853/18).

Obowiązki, w tym zakresie, podmiotu odbierającego odpady komunalne określa art. 9f ustawy. Dodać należy, że nie istnieje zapis ustawowy wiążący możliwość obliczenia spornej opłaty z udowodnieniem przez organ nieselektywnej zbiórki odpadów co najmniej 2 razy w ciągu miesiąca. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby w postępowaniu dowodowym należało stosować zasady współżycia społecznego, skoro definicja dowodu z art. 180 O.p. tego rodzaju zabiegu nie przewiduje. Dokładne kontrolowanie zawartości kontenerów śmietnikowych nie narusza tego przepisu, a tym bardziej zasad współżycia społecznego, skoro istotą sprawy jest selektywne gromadzenie odpadów co ma zasadnicze znaczenie dla społeczeństwa i środowiska z przyczyn oczywistych.

Sąd podziela pogląd skarżącej w zakresie naruszenia przepisu art. 125 § 1 i art. 139 § 1 O.p. co do prowadzonego postępowania w sprawie i jego długotrwałości, jednakże naruszenie to nie miało istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, a skarżąca nie wykazała braku możliwości ewentualnego rozliczenia opłat śmieciowych z mieszkańcami.

Odnosząc się do okoliczności podniesionych w piśmie skarżącej z dnia 18 lutego 2018 r., zauważyć należy, że na żadnym etapie postępowania podatkowego skarżąca nie kwestionowała tego, by dołączone do akt sprawy fotografie spornych pojemników zostały sporządzone w innych okolicznościach niż przedstawione przez organ, bądź by obrazowały stan innych pojemników i w innym czasie niż sporne. Wskazana w piśmie powaga rzeczy osądzonej odnosi się do innych postępowań, niż podatkowe, zaś sankcja nieważności dotyczy wyłącznie przypadków wymienionych w art. 245 O.p. Naruszenie przepisu art. 190 O.p., z uwagi na przeprowadzenie opisanego w skardze dowodu bez udziału strony, mogło by stanowić podstawę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sytuacji, gdy zarzut ten dotyczyłby postępowania po uchyleniu wcześniejszej decyzji organu. Skoro zaś jednym z powodów uchylenia wcześniejszej decyzji były braki dotyczące sposobu przeprowadzenia oględzin, a fakt ten został uwzględniony przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ, a następnie SKO to tym samym nie mogło to stanowić podstawy wznowieniowej czy przesłanki unieważnienia spornej decyzji.

Należy przy tym zauważyć, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika czy uwzględniono w niej korektę z dnia 13 czerwca 2018 r., skoro decyzja ta została wydana w dniu [...] i dotyczyła m.in. okresu od lutego 2018 r. w tej samej wysokości co decyzja pierwszoinstancyjna wydana w dniu [...].

Sąd ponownie wskazuje, że przepis art. 6o ustawy dotyczy sytuacji braku deklaracji i wątpliwości co do danych w niej zawartych i w zakresie tam uregulowanym przepis art. 6m tej ustawy nie ma zastosowania, zaś po doręczeniu decyzji określającej wysokość opłaty złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, o ile nie następuje zmiana danych, niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Tylko zmiana tych danych, czy stawki rodzi obowiązek złożenia kolejnej deklaracji. Innymi słowy, ostateczna decyzja o wysokości opłaty obowiązuje "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Dopuszczalne, a więc skuteczne złożenie deklaracji, po doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia organu odwoławczego badającego stan sprawy na dzień wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji. O ile bowiem po dniu doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, nastąpiła deklarowana przez właścicieli (zobowiązanego w tej decyzji) zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości spornej opłaty w tym stawki opłaty, to opłata określona w tej decyzji przestaje obowiązywać z mocy samego prawa w miesiącu następnym po miesiącu, w którym do zmiany takiej doszło. Decyzja wymierzająca omawianą opłatę obowiązuje wyłącznie w okresie określonym w art. 6o ust. 2 ustawy, co oznacza, że traci moc z dniem upływu wymienionego tam terminu.

Tym samym organ odwoławczy rozstrzygając o takiej decyzji nie może orzekać o stanie prawnym czy faktycznym istniejącym w innym czasie niż w okresie obowiązywania decyzji określającej tę opłatę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 6o ust. 2 ustawy, gdyż jego rozstrzygnięcie dotyczyło okresu, o którym tam mowa.

Co do zarzutu naruszenia art. 2a O.p. Sąd stwierdza, że dotyczy on wątpliwości prawnych, a nie faktycznych, zaś dokonana przez organy interpretacja art. 6o ust. 1 ustawy nie budziła żadnych niejasności co do definiowania "uzasadnionych wątpliwości", o których mowa w tym przepisie.

Z tych przyczyn, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018. 1302) Sąd skargę oddalił.