Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy O. nałożył na doradcę podatkowego A. C. – pełnomocnika "A" S. A. w W. – karę porządkową w wysokości [...] zł.
Od powyższego postanowienia A. C. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Wójt Gminy O. wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy O. nie posiada legitymacji do występowania jako strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w sprawie w której orzekał jako organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Nadto, skargę wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być Wójt Gminy O., albowiem przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie kasacyjne, wydane przez organ wyższego stopnia w stosunku do postanowienia tego organu gminy. Skargę na postanowienie organu wyższego stopnia (SKO) mógłby zatem w sprawie niniejszej wnieść doradca podatkowy, na którego nałożona została przez organ pierwszej instancji kara porządkowa, nie może zaś uczynić tego ów organ. Przyjęcie odmiennego poglądu nadawałoby w przedmiotowej sprawie wójtowi gminy dwojakie uprawnienia. W postępowaniu administracyjnym (podatkowym) podmiot ten występowałby bowiem jako organ administracji publicznej, posiadający uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym stawałby się on podmiotem, kwestionującym takiego typu rozstrzygnięcia w drodze skargi. Podkreślić w tym miejscu należy, iż żaden przepis prawa nie przyznaje organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcania się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego rozstrzygnięcia władcze w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, opubl. w bazie LEX pod nr 197511).
Niezależnie od powyższego, nawet gdyby uznać skargę Wójta Gminy O. za dopuszczalną, to podlegałaby ona odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Postanowienie Kolegium, będące przedmiotem skargi, zostało doręczone Wójtowi w dniu [...] 2010 r. Skarga wniesiona została bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (a zatem z pominięciem organu) w dniu [...] 2010 r., a jej przekazanie według właściwości organowi nastąpiło w dniu [...] 2010 r. a zatem już po upływie 30 – dniowego terminu, przewidzianego dla wniesienia skargi.
Reasumując, w niniejszej sprawie stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być Wójt Gminy O., który wydał zaskarżone postanowienie w pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Z powyższych powodów, na podstawie ostatnio cytowanego przepisu i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.