Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. załatwił odmownie wniosek P.J. o wyłączenie T.J. i E.P., będących pracownikami Pierwszego Urzędu Skarbowego w C., od udziału w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej "Op" - w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zaś z art. 236 § 1 Op wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zastało w oparciu o przepis art. 130 § 3 Op, który stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogłoby wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Z przepisu tego nie wynika jednak, że odmowa wyłączenia pracownika organu podatkowego podlega zaskarżeniu przez możliwość wniesienia zażalenia. Ponadto zauważyć należy, że podjęcie przez organ postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników nie kończy postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym wniosek o wyłączenie pracownika został wniesiony.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ppsa" - koniecznym jest wskazanie na art. 3 § 2 tej regulacji i ustalenie, czy na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu podatkowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty.
Jak wykazano wcześniej, postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu, wydane na podstawie art. 130 § 3 Op, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty Nie ma zatem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień.
Z podanych zatem przyczyn skarga jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, podlega odrzuceniu