Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...] o oddaleniu skargi zobowiązanego (skarżącego) C.M z dnia 18 grudnia 2020 r. na czynność egzekucyjną z dnia [...], nr [...] w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] dotyczącego nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW).
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2021 r. skarżący został wezwany do uiszczenia 100 zł tytułem wpisu od skargi.
Doręczenie skarżącemu odpisu tego zarządzenia miało następujący przebieg. W dniu 10 września 2021 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej. Zarazem w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 20 września 2021 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. W dniu 27 września 2021 r. przesyłkę wydano skarżącemu.
Kwota należna tytułem wpisu od skargi jak dotąd nie została uiszczona.
W piśmie datowanym na 4 października 2021 r. i w tym dniu wniesionym skarżący sformułował natomiast m. in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Zażalenie to zostało odrzucone (jako spóźnione) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 24 stycznia 2022 r., które nie zostało zaskarżone i jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona.
Stosownie bowiem do art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeśli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W analizowanym przypadku doręczenie to należało uznać za dokonane w dniu 24 września 2021 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który stosuje się w razie niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu w tej sprawie czynności z art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz informacje udzielone przezeń w piśmie z dnia 25 listopada 2021 r. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana (po raz pierwszy – w dniu 10 września 2021 r., powtórnie – w dniu 20 września 2021 r.), a w dniu 27 września 2021 r. wydano ją skarżącemu.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 24 września 2021 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Prawidłowości tej kwalifikacji nie zmienia fakt, że przesyłkę faktycznie wydano skarżącemu kilka dni później, a to dlatego, że wydanie to nastąpiło po upływie terminu wynikającego z art. 73 § 4 p.p.s.a., czyli już po zaistnieniu określonego w tym przepisie skutku jej doręczenia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10 oraz II FZ 542/10, z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13 czy z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 1762/15 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod następującym adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rezultacie ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi był piątek 1 października 2021 r. W tym terminie skarżący nie uregulował jednak wymaganej opłaty i stąd wniesioną przez niego skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Przy tym podkreślenia wymaga, że dla powyższej kwalifikacji bez znaczenia pozostawało wystąpienie przez skarżącego w dniu 4 października 2021 r. z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Dostrzec bowiem trzeba, że choć wniosek taki strona może złożyć w każdym czasie, to jednak wywołuje on skutek od chwili jego wniesienia, a zatem nie obejmuje zwolnienia od tych kosztów, których obowiązek uiszczenia został prawomocnie przesądzony przed jego zgłoszeniem. Tymczasem sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż omawiane żądanie zostało zgłoszone w dniu 4 października 2021 r., czyli już po upływie terminu do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Nastąpiło to zatem w momencie, gdy zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi korzystało z przymiotu prawomocności. W rezultacie złożenie omawianego wniosku nie mogło uchronić skarżącego przed negatywnymi konsekwencjami niewykonania tego wezwania.
Z tych przyczyn wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.