Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym wyznaczony został adwokat T. M. Nastąpiło to tuż przed odrzuceniem skargi, co uczyniono postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Pełnomocnik po otrzymaniu odpisu tego postanowienia dnia 1 czerwca 2015 r. zapoznał się z aktami, a następnego dnia sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały zapłacone ani całości, ani w części.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia. W pkt 1 tego przepisu wskazano takie stawki za postępowanie przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, a w punkcie 2 – w instancji drugiej. Pełnomocnik w niniejszej sprawie, został ustanowiony tuż przed zakończeniem postępowania w instancji pierwszej i nie mógł już działać na tym jego etapie, podjął natomiast czynności, za które, w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, przysługuje wynagrodzenie za instancję drugą, czyli złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niemniej stawka opłaty za tę czynność wymaga uwzględnienia stawki za postępowanie w pierwszej instancji.
Otóż wedle § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia należy się za nią wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki za postępowanie w pierwszej instancji, jeżeli, jak w niniejszej sprawie, w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat.
W ocenie rozpoznającego wniosek wynagrodzenie to nie może być ustalone w niższej wysokość 50 % stawki, przewidzianej dla pełnomocników prowadzących sprawę we wcześniejszej instancji, mimo że adwokat formalnie został ustanowiony jeszcze w tej instancji, gdyż, jak wspomniano, nie miał wówczas możliwości prowadzenia sprawy.
W świetle § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję w przedmiocie ulgi płatniczej, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). 75% tej stawki to 180 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę), trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (41,40 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b) oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.