Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania E. Ś., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] określającą z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), art.19 ust. 2, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną. W ramach tych wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej w "A" E. Ś. nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. Ustalono natomiast, że kontrolowana jednostka za poprzednie okresy rozliczeniowe uwzględniła i bezpodstawnie obniżyła w deklaracji VAT-7 podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących transakcje, które miały charakter fikcyjny. W tej sytuacji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał za kolejne okresy rozliczeniowe decyzje określające prawidłowe rozliczenie w podatku od towarów i usług, w tym decyzję nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe za miesiąc [...] 2000 r. w kwocie [...] zł. Dokonana zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. miała wpływ na rozliczenie tego podatku za [...] 2000 r. Skutkowało to wydaniem przez organ pierwszoinstancyjny decyzji nr [...] określającej z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.
W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił m. in., naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 19 i 21 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez niezasadne przyjęcie, że kontrolowana jednostka nie nabyła towarów, a co za tym idzie nie spełniła wymogów do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony oraz naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, a to: art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz nie zebranie wszelkich możliwych dowodów w sprawie, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie przez Izbę Skarbową sporządzenia rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 121, art. 122, art. 125, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i szczególnie wnikliwy oraz uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w postępowaniu.
Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, argumentując, że w rozliczeniu w podatku od towarów i usług za sierpień nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, a wydana decyzja jest następstwem decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł te same zarzuty, co w odwołaniu, dodatkowo argumentując, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione przez podatnika celem uzyskania przychodu, a o zakwalifikowaniu poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu decyduje przede wszystkim istniejący związek przyczynowy pomiędzy przychodem a kosztem. Tymczasem organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący posiada faktury VAT dokumentujące zdarzenia gospodarcze, że był w posiadaniu zakupionego towaru, który odprzedał innym firmom. Wynika stąd, że towar został zakupiony w celu uzyskania przychodu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że podniesione w skardze zarzuty odnoszą się do ustaleń organów skarbowych w zakresie nieprawidłowości stwierdzonych w poprzednich okresach rozliczeniowych za okres od [...] do [...] 2000 r. Z kolei w zaskarżonej decyzji żadnych nieprawidłowości nie stwierdzono, zaś jest ona konsekwencją zmiany w zakresie rozliczenia w podatku od towarów i usług za [...] 2000 r. Zatem skoro utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] 2000 r., to decyzja za [...] 2000 r., również została utrzymana w mocy.
Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że postępowanie było prowadzone w sposób określony w art. 121 Ordynacji podatkowej, a w jego toku podejmowano wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, adekwatne do zaistniałego stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wywiódł co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały wykonane. Kwestia ta jak słusznie zauważył organ odwoławczy została rozstrzygnięta decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w K., z dnia [...] r. o nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], utrzymującymi w mocy decyzje pierwszoinstancyjne. Z kolei Sąd orzekający z urzędu ustalił, że skargi na te decyzje oraz na decyzje za kolejne miesiące rozliczeniowe, a to: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt od I SA/Gl 1073/05 do I SA/GL 1082/05.
W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia prawa materialnego a to art. 19 i 21 ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogły odnieść pożądanego skutku prawnego, gdyż zaskarżona decyzja, będąca następstwem decyzji za okresy rozliczeniowe od [...] do [...] 2000 r. oraz za okres od maja do [...] 2000 r. od których skargi zostały oddalone, również musiała zostać utrzymana w mocy.
Za bezzasadny należy także uznać zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, albowiem skarżący powołał się na naruszenie art. 121, art. 122, art. 125, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 200, art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże nie wskazał, na czym to naruszenie w decyzji za [...] 2000 r. ma polegać. Wskazał wprawdzie na nienależyte i zbyt pochopne wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału dowodowego, lecz wywody skarżącego w tym zakresie nie dotyczą zaskarżonej decyzji za [...] 2000r.
W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 210 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że: "Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa." Stosownie do treści tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał ich oceny. Wyjaśnił także podstawę prawną decyzji, przywołując zastosowane przepisy prawa.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.