Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. odmawiającą R. S. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999 – 2002 wraz z należnymi odsetkami. W wyroku tym zawarto rozstrzygnięcie, zgodnie z którym adwokatowi G. J. – ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej przyznano wynagrodzenie tytułem udzielonej pomocy prawnej przed sądem I instancji.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r. (sygn. akt II FSK 1806/06) oddalono skargę kasacyjną sporządzoną i wniesioną przez adw. G. J. od powyższego rozstrzygnięcia sądu I instancji.
Pismem z dnia 18 marca 2008 r. adw. G. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o "przyznanie wynagrodzenia z tytułu świadczonej skarżącej z urzędu pomocy prawnej" oraz oświadczył, że opłata ta nie została opłacona w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zasady te określone zostały szczegółowo w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.
Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania pełnomocnikowi strony wynagrodzenia za pomoc prawną przed sądem administracyjnym I instancji zostało zawarte w wyroku tego sądu z dnia 28 sierpnia 2006 r., a zatem niniejszy wniosek należy rozpoznać w odniesieniu do postępowania przed sądem II instancji.
Zgodnie z § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawki minimalnej oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Wysokość stawek minimalnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określona została w § 18 ust. 1 rozporządzenia.
Na mocy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wspomnianego rozporządzenia w sprawie administracyjnej (której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani też decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego) stawka minimalna wynosi 240 zł.
Z treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadzi sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem sprawę należy zaliczyć do kategorii wskazanej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, dla której przewidziano stawkę minimalną w wysokości 240 zł (50 % tej stawki stanowi kwota 120 zł).
Ustalając wysokość należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia należało również wziąć pod uwagę treść przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia, który nakazuje, aby w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sąd podwyższał opłatę za czynności adwokata o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Wobec powyższego pełnomocnikowi skarżącego przyznano wynagrodzenie w kwocie [...] zł, które zostało powiększone o 22 % stawkę podatku od towarów i usług, tj. o kwotę [...] zł.