Uzasadnienie
W skardze z dnia 2 września 2010 r. H. R. zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach odnotowała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów. Podniosła dalej, że wykonanie tej decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia następstw, albowiem skarżąca znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej, a jej stan zdrowia nie pozwala na zaburzenie leczenia.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.., odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Wydane w tej sprawie postanowienie organu odwoławczego z dnia 7 października 2010 r. nie wyklucza ponownego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżąca nie sprecyzowała jego podstawy prawnej. Z kolei zarówno art. 61 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jak i art. 61 § 3 tej ustawy stanowią podstawę do fakultatywnego orzekania w tym zakresie, przy czym w pierwszym przypadku – przez organ odwoławczy, a w drugim – przez Sąd.
Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Innymi słowy, obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, a w gestii Sądu nie leży samodzielne badanie przesłanek do wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 769/04, niepubl.). Dodatkowo przyjmuje się, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, źródło: www.nsa.gov.pl/baza orzeczeń).
W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w gruncie rzeczy sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia następstw. Tak sformułowany wniosek nie naprowadza Sądu na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek z cytowanego na wstępie przepisu. Z kolei ta część argumentacji, w której skarżąca powołuje się na bardzo ciężką sytuację finansową, może być przedmiotem ewentualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a nie wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedwczesna jest nadto na tym etapie postępowania analiza sprawy w kontekście przywołanego przez skarżącą zarzutu rażącego naruszenia prawa, którego organ miałby się dopuścić wydając zaskarżoną decyzję.
Godzi się na marginesie odnotować, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym mogą podlegać restytucji.
Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.