Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej Spółki o przyznanie jej prawa pomocy. W motywach tego rozstrzygnięcia odnotowano, że urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy podpisany został przez osobę inną niż ta, która w imieniu Spółki wniosła skargę i uprawniona była – zgodnie ze znajdującym się w aktach odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego – do reprezentowania Spółki. W związku z powyższym, referendarz sądowy wezwał Spółkę do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania tego wniosku i określającego sposób reprezentowania skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwano nadto stronę do złożenia dokumentów źródłowych. Odpowiadając na wezwanie, Spółka wniosła o przedłużenie terminu do jego wykonania, stwierdzając, że ze względu na sezon urlopowy niemożliwe jest zgromadzenie wszystkich żądanych dokumentów.
Pozostawiając wniosek bez rozpoznania referendarz zaznaczył w szczególności, że nie uzupełniono braku formalnego wniosku o prawo pomocy zaś termin do usunięcia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużony.
Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia referendarza sądowego awizowana była po raz pierwszy z powodu nieobecności adresata w dniu 6 września 2013 r., powtórne jej awizowanie miało miejsce w dniu 16 września 2013 r. a wydana została w dniu 23 września 2013 r.
W piśmie z dnia 28 września 2013 r. (data nadania 30 września 2013 r.) Spółka wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego, zawierający nieczytelny podpis, różniący się od podpisu D. D., który podpisał między innymi skargę Spółki z dnia 21 stycznia 2010 r. i figurował jako prezes zarządu Spółki zgodnie ze znajdującym się w aktach odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 listopada 2013 r. wezwano Spółkę do usunięcia braków formalnych sprzeciwu z dnia 28 września 2013 r. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu, poprzez wskazanie, kto podpisał sprzeciw oraz przez złożenie dokumentu, wykazującego umocowanie do podpisania sprzeciwu i określającego sposób reprezentowania strony skarżącej (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego).
Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. podpisanym przez L. W. Spółka wskazała, że sprzeciw podpisany został przez aktualnego prezesa zarządu Spółki – L. W.. Jednocześnie w piśmie tym stwierdzono, iż strona nie widzi potrzeby doręczania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż jest on dostępny na stronie internetowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Z kolei, w myśl art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw, wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.
W rozpatrywanej sprawie, co należy podkreślić, sprzeciw podlega odrzuceniu z obu wskazanych wyżej przyczyn, gdyż nie uzupełniono braku formalnego sprzeciwu, a sam sprzeciw wniesiony został z uchybieniem terminu.
Siedmiodniowy termin przewidziany dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Spółka odebrała wprawdzie przesyłkę, zawierającą zarządzenie referendarza w dniu 23 września 2013 r., jednak jej skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 20 września 2013 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 27 września 2013 r. Jest tak z uwagi na treść art. 73 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z uregulowaniami, zawartymi w tym artykule, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 P.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 73 § 2 P.p.s.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.).
Dodatkowo podkreślić należy, iż w powyższym przypadku, zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a.
Ponieważ w rozpatrywanej sprawie sprzeciw został przez Spółkę wniesiony dopiero w dniu 30 września 2013 r. (data nadania), termin przewidziany do jego wniesienia nie został dochowany.
Ponadto, strona nie uzupełniła braku formalnego wniesionego sprzeciwu.
Zaznaczyć należy, że dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl. LEX nr 516658). Z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (co ma miejsce w przypadku sprzeciwu, który po myśli art. 259 § 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych).
Podkreślić należy, że obowiązku przedłożenia przez stronę stosownego dokumentu nie niweczy fakt udostępniania odpisów z KRS na stronach internetowych (na co powołuje się strona), czy też regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, opubl. LEX nr 707983).
W rozpatrywanej sprawie Spółka na wezwanie Sądu wskazała, kto podpisał sprzeciw, w ogóle nie nadesłała natomiast stosownego odpisu z KRS, potwierdzającego, iż aktualnie osobą uprawnioną do jej reprezentowania jest podpisany pod sprzeciwem L. W..
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.