Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. referendarz sądowy WSA w Gliwicach ustanowił dla skarżącego adwokata. W dalszej kolejności, po wydaniu przez Sąd wyroku kończącego to postępowanie, postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. przyznano adwokatowi wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł, w tym podatek od towarów i usług. Orzeczenie to jest prawomocne.
Pismem procesowym z dnia 2 lipca 2015 r., w otwartym terminie do zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji, pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie nieopłaconych w całości ani w części kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W ramach tej samej korespondencji pełnomocnik przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 19 maja 2015 r.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady przyznania tego wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje zatem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) Zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne, określone w tym rozporządzeniu. Z kolei stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c).
Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie ulgi w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne - należy do tej trzeciej kategorii spraw, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Z kolei stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł.
Wypada wspomnieć w tym miejscu, że poprzednie postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, z uwagi na jego prawomocny charakter, zostanie poddane realizacji niezależnie od zapadłego obecnie orzeczenia. Z tych też względów niniejsze orzeczenie ogranicza się wyłącznie do wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Na gruncie ww. przepisów, mając na uwadze stan faktyczny tej sprawy, należy stwierdzić, że wynagrodzenie pełnomocnika z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej stanowi w tej sprawie kwotę 120 zł podwyższoną, w myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia z 2002 r., o 23 % stawkę podatku od towarów i usług (27,60 zł), o czym orzeczono w części dyspozytywnej działając na postawie art. 250 P.p.s.a.