Uzasadnienie
A sp. j. w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowskich Górach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie zasad udzielania osobom fizycznym dotacji celowych na dofinansowanie inwestycji związanych z termomodernizacją budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 1101/16.
Następnie pismem z dnia 28 listopada 2016 r. A sp. j. w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Śląskiego nr IV/57/3/2014 z dnia 17 listopada 2014 r. w przedmiocie programu ochrony powietrza. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. II SA/Gl 1189/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Tarnowskich Górach w przedmiocie zasad udzielania osobom fizycznym dotacji celowych na dofinansowanie inwestycji związanych z termomodernizacją budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Z akt administracyjnych sprawy, jak również z treści skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że uchwalając powyższą uchwałę rada Miejska w Tarnowskich Górach zastosowała się do akt prawa miejscowego w postaci uchwały Sejmiku Województwa Śląskiego nr IV/57/3/2014 z dnia 17 listopada 2014 r. w przedmiocie programu ochrony powietrza, która to uchwała została zaskarżona do tut. Sądu i toczy się pod sygn. akt II SA/Gl 1189/16.
Bez wątpienia rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1189/16 ma bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. W postępowaniu tym oceniona będzie bowiem ważność uchwały, w której określono wymagania związane z ochroną środowiska dla urządzeń na paliwa stałe. Jednocześnie uchwała ta, jako akt prawa miejscowego dla województwa śląskiego, musiała zostać uwzględniona przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały przez Radę Miejską w Tarnowskich Górach. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1189/16 determinować będzie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.
Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia