Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania Administracyjnego (t.j. w Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami, dalej jako K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. w Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami, dalej jako u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] roku, nr [...], którym organ ten uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez A S.A. w K. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] roku, nr od [...],wystawionych przez Prezydenta Miasta R..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. – jako organ egzekucyjny – prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A S.A. z siedzibą w K., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] roku, nr od [...] do [...], wystawionych przez Prezydenta Miasta R.. Dokumenty te obejmowały zaległości zobowiązanej Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2005 roku, a podstawę ich wystawienia stanowiła decyzja wierzyciela z dnia [...] roku, nr [...].
W dniu 22 grudnia 2010 roku organ egzekucyjny nadał ww. tytułom wykonawczym klauzulę o ich skierowaniu do egzekucji. Tego samego dnia Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie egzekucyjne doręczając zobowiązanej Spółce odpisy tytułów wykonawczych.
Pismem z dnia 27 grudnia 2010 roku A S.A. złożyła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone do zobowiązanej Spółki na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Podstawą zgłoszonych zarzutów stała się okoliczność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.). Zdaniem A S.A. z treści art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynika, że w przypadku gminy o statusie miasta wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, organem egzekucyjnym właściwym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, jest właściwy organ tej gminy. Zgodnie natomiast z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o ile uprawnienia organu egzekucyjnego w stosunku do dochodzonej w egzekucji należności nie przysługują w myśl art. 19 § 2–8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji innemu organowi.
Jak zaznaczyła spółka – z zestawienia tych regulacji prawnych wynika, że jeżeli gmina o statusie miasta wymieniona została "w odrębnych przepisach", to organem właściwym rzeczowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego – na gruncie przedmiotowej sprawy – jest właściwy organ tej gminy, a nie naczelnik urzędu skarbowego. A podkreśliła, że tymi "odrębnymi przepisami", zgodnie z art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, były kolejno obowiązujące przepisy: ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych oraz ustawy — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Konkludując Spółka wskazała, że właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie jest Prezydent Miasta R., a nie Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S..
Odnosząc się do treści zgłoszonych zarzutu wierzyciel – Prezydent Miasta R., postanowieniem z dnia [...] roku (nr [...]) uznał, że jest on nieuzasadniony. Uzasadniając swoje stanowisko wierzyciel stwierdził, iż działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie określenia właściwości rzeczowej i miejscowej organu egzekucyjnego do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. art. 19, art. 22 u.p.e.a.
Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy ww. postanowienie wierzyciela.
Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. – jako organ egzekucyjny – uznał za niezasadny zarzut wniesiony pismem z dnia 27 grudnia 2010 roku przez A S.A.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że zgodnie z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz art. 22 § 2 ustawy egzekucyjnej i poz. 14 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 2003 roku w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedziby naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, był uprawniony i zobligowany do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A S.A., na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta R..
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła, że Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. nie może pozostawać właściwym w rozstrzyganej sprawie, gdyż przedstawione przez nią regulacje, w tym art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 z późniejszymi zmianami) stanowi lex specialis w stosunku do pozostałych uregulowań dotyczących właściwości organów egzekucyjnych – lex generali, i stosownie do zasady lex specialis derogat legi generalia – właściwym organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie jest Prezydent Miasta R..
Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w K. w pierwszej kolejności wskazał, ze art. 33 u.p.e.a. stanowi zamknięty katalog przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Są to:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 4 u.p.e.a.).
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest właściwość organu egzekucyjnego do prowadzenia postępowania z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za 2005 rok, których wierzycielem jest Prezydent Miasta R..
Podniósł, że zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Spójnik i oznacza to, że aby organy egzekucyjne mogły prowadzić egzekucje administracyjną musza spełniać nie tylko właściwość rzeczową, ale także miejscową.
Następnie wskazał, że właściwość rzeczową organu administracyjnego ustawodawca uregulował w art. 19 K.p.a. Natomiast właściwość miejscowa organu egzekucyjnego przy dochodzeniu należności pieniężnych została uregulowana w art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 22 § 2 tej ustawy właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z prawa majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Stwierdził, że o ile właściwość rzeczowa Prezydenta Miasta R. w dochodzonych egzekucyjnie należnościach pieniężnych istnieje, to w uwagi na brak właściwości miejscowej, działanie tego podmiotu jako uprawnionego do przymusowego wyegzekwowania tego obowiązku wyłącza jego działanie. Z tego względu naczelnik urzędu skarbowego jako organ egzekucyjny, na mocy art. 19 § 1 ustawy egzekucyjnej, właściwym jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na treść art. 15 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 roku o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. nr 137, poz. 1302), art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 roku o urzędach i izbach skarbowych, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 roku sprawie terytorialnego zasięgu działania naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, podkreślił, że "w niniejszej sprawie organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A S.A. z/s w K., jako podmiotu spełniającego kryteria art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, jest naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia czyli Naczelnik [...] [...] urzędu Skarbowego w S. ".
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach A S.A. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku.
Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 roku art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych.
W uzasadnieniu skargi Spółka w pierwszej kolejności przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania (str. 2 – 7 uzasadnienia skargi). Następnie podniosła, że istotne w sprawie są obowiązujące kolejno regulacje prawne zawarte w art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych oraz w art. 87, a następnie w art. 87 ust. 1, ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W świetle [...] z wymienionych przepisów z dniem 1 stycznia 1997 r. do właściwości Prezydenta Miasta R. przeszły, jako zadania własne, zadania i odpowiadające im kompetencje należące przed wskazaną datą do urzędów skarbowych, określone w wówczas obowiązującym art. 19 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie należności z tytułu podatków i opłat, dla których organ gminy był właściwy do ich ustalania i pobierania. Zgodnie natomiast z drugim przepisem przeszłe w powyższy sposób zadania i odpowiadające im kompetencje urzędów skarbowych stały się zadaniami i kompetencjami Miasta R..
Zdaniem A S.A. kluczowe przy ocenie skutków prawnych w zakresie rozdziału kompetencji do prowadzenia egzekucji administracyjnych, jakie wiązać należy z przytoczonymi regulacjami prawnymi, jest użycie przez ustawodawcę w art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych sformułowania, że dotychczasowe kompetencje urzędów skarbowych "przechodzą" do właściwości organów gmin. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że mające w tym miejscu "przejście" kompetencji przesądziło, że dotychczasowe uprawnienia urzędu skarbowego stały się uprawnieniami Prezydenta Miasta R.. W praktyce oznacza to, że z dniem 1 stycznia 1997 r. w zakreślonym przez art. 2 ust. 4 ww. ustawy zakresie urząd skarbowy (naczelnik urzędu skarbowego) utracił swoje dotychczasowe kompetencje na rzecz właściwego organu gminy.
Nie można też wobec takiego stanu rzeczy przyznać racji twierdzeniom, jakoby Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. był właściwy rzeczowo do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy w świetle omawianych przepisów Prezydent Miasta R. zalicza się do grona organów, które przejęły do swych kompetencji możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnych. W konsekwencji też takiego stanu rzeczy, w ocenie A S.A. wszczęcie egzekucji administracyjnej w oparciu o wystawione przez Prezydenta Miasta R. tytuły wykonawcze z dnia [...] roku (nr [...],[...],[...]) nastąpiło z uchybieniem właściwości rzeczowej Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S..
Odnosząc się z kolei do twierdzeń Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S., "jakoby o jego właściwości przesądzał art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 5 ust. 6 pkt 7 i ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz treść załączników nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych", A S.A. podniosła, że "nie umniejszając wagi wskazanym regulacjom prawnym, nie można pominąć, iż w rozpatrywanym przypadku w myśl zasady lex specialis derogat (legi) generali nie mogą one znaleźć zastosowania". Zaznaczyła także, iż "poza sporem pozostać musi, że art. 87 ust. 1 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych stanowi regulację szczególną w stosunku do przywołanych przez organ drugiej instancji przepisów, a tym samym ma moc przesądzającą w sprawie i wyklucza możliwość wskazania na Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. jako organu egzekucyjnego właściwego w sprawie".
W kwestii zaś omawianego przez organ drugiej instancji rozdziału kompetencji Prezydenta Miasta R. do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazała, że zagadnienie to pozostaje poza zakresem przedmiotowym sprawy. Zaznaczyła przy tym, że w zgłoszonych pismem z dnia 27 grudnia 2010 roku zarzutach podniosła, że egzekucja administracyjna jest prowadzona przez niewłaściwy organ egzekucyjny. W tych okolicznościach rozpatrzenie zgłoszonych zarzutów sprowadzać się musi do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy prowadzący zaskarżoną egzekucję administracyjną Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. działał w zakresie swoich kompetencji, nie zaś, czy kompetencji takich nie dało się przypisać Prezydentowi Miasta R..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 rok, której wierzycielem był Prezydent Miasta R., a zobowiązanym A S.A. z siedzibą w K..
Spór sprowadza się do kwestii właściwości organu egzekucyjnego, a w szczególności do rozstrzygnięcia, który z organów – Prezydent Miasta R. (jak twierdzi strona skarżąca) czy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. (jak twierdzi Dyrektor Izby Skarbowej w K.) – jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo dla zobowiązanej Spółki, uwzględniając, iż należy ona do podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych.
W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż organem egzekucyjnym, w myśl art. 1a pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków.
Przepis art. 19 K.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie w egzekucji administracyjnej – zgodnie z art. 18 u.p.e.a. – ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. W istocie treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności (art. 6). Zatem każdy organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej.
Właściwość rzeczową administracyjnego organu egzekucyjnego ustawodawca uregulował w art. 19 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków obcych państw o udzielenie pomocy w zakresie, o którym mowa w art. 66d § 1. Z kolei § 2 art. 19 stanowi, iż właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ.
Kwestię właściwości miejscowej organu egzekucyjnego przy dochodzeniu należności pieniężnych ustawodawca uregulował w art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 22 § 2 tej ustawy właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Właściwość miejscowa organu egzekucyjnego, ustalana na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. – stosownie do siedziby zobowiązanego – musi uwzględniać przy egzekucji należności podatkowych zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, który uzależniony jest od tego czy zobowiązany jest "zwykłym podatnikiem", czy też "dużym podatnikiem".
Ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych znowelizowano ustawę o urzędach i izbach skarbowych i powołano do działania naczelników urzędów skarbowych właściwych dla tzw. dużych podatników. W art. 5 ust. 9b ustawy wyodrębniono urzędy skarbowe właściwe dla określonej grupy podatników. Przy czym właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r., w którym wyróżniono trzy grupy naczelników urzędów skarbowych. Pierwsza zasadnicza grupa (załącznik nr 1) objęła wszystkich naczelników urzędów skarbowych z wyjątkiem naczelników właściwych wyłącznie w sprawach podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz naczelników nieuprawnionych do wykonywania egzekucji administracyjnej.
Załącznik nr 2 określa siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podmiotów z art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Natomiast w załączniku nr 3 zawarto wykaz naczelników urzędów skarbowych wykonujących zadania określone w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z wyłączeniem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz terytorialny zasięg ich działania.
Należy przy tym podkreślić, iż przedstawiony podział urzędów skarbowych, nie pozostaje w sprzeczności z zasadą właściwości miejscowej, wynikającej z art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadal ustalenie tej właściwości odbywa się z uwzględnieniem reguły art. 22 § 2 tej ustawy, a więc według siedziby podmiotu zobowiązanego. Wskazane wyżej rozporządzenie, wykonując upoważnienie ustawowe, określiło natomiast terytorialny zasięg działania poszczególnych urzędów skarbowych, na którym realizują one uprawnienia wynikające z ich właściwości rzeczowej i miejscowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 712/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 620/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 918/07),
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż właściwość miejscowa organu egzekucyjnego ustalana na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. tj. stosownie do siedziby zobowiązanego, musi uwzględniać przy egzekucji należności pieniężnych zasięg działania naczelników urzędów skarbowych, który jest uzależniony od tego, czy zobowiązany jest podatnikiem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s..
Reasumując wskazać należy, iż trafnie organ odwoławczy wykazał, że o ile w rozpatrywanej sprawie właściwość rzeczowa (art. 19 § 2 u.p.e.a.) Prezydenta Miasta R. w dochodzonych egzekucyjnie należnościach pieniężnych istniała, to z uwagi na brak właściwości miejscowej (art. 22 § 2 u.p.e.a.) działanie tego podmiotu jako uprawnionego do przymusowego wyegzekwowania tego obowiązku wyłączała jego działanie. Postępowanie egzekucyjne może prowadzić właściwy organ gminy o statusie miasta (art. 19 § 2 u.p.w.a.), wyłącznie wtedy, kiedy jednocześnie posiada właściwość miejscową, zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a.
Zatem w rozpatrywanej sprawie organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A S.A. z siedzibą w K., jako podmiotu spełniającego kryteria art. 5 ust. 9b u.u.i.s, był naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia, tj. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S..
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.