Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., działając jako wierzyciel i organ egzekucyjny, wystawił w dniu 20 czerwca 2013 r. tytuł wykonawczy o nr [...] wobec zobowiązanego P. S., obejmujący należność pieniężną wynikającą z orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r. sygn. akt [...] przepadku korzyści majątkowej, osiągniętej z przestępstwa.
Następnie zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, będącego pracodawcą zobowiązanego, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia zobowiązań pieniężnych. W podstawie prawnej zawiadomienia wskazany został art. 72 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), dalej w skrócie; u.p.e.a.
Przesyłka zawierająca powyższe zawiadomienie, adresowana do P. S., doręczona została w dniu 1 lipca 2013 r., zaś przesyłka zawierająca to zawiadomienie, adresowana do dłużnika zajętej wierzytelności, doręczona została w dniu 3 lipca 2013 r.
W piśmie z dnia 11 lipca 2013 r., zatytułowanym "Skarga" i adresowanym do "Sądu Administracyjnego" za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. P. S. wskazał, iż dotyczy ona zawiadomienia nr [...] z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego. Wniósł jednocześnie o "wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości zaskarżonej (...) decyzji", powołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a.
Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. przekazał pismo P. S. z dnia 11 lipca 2013 r. Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. jako skargę na czynności egzekucyjne, wraz z aktami sprawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. przy piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. zwrócił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w M. pismo P. S. z dnia 11 lipca 2013 r. wraz z aktami sprawy. Organ nadzoru wskazał, że pismo z dnia 11 lipca 2013 r. zobowiązany skierował do sądu administracyjnego, a ponadto wniósł w nim o podjęcie działań przez Sąd, przywołując art. 61 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ podniósł, że nie ma prawnej możliwości inicjowania środków prawnych wbrew zobowiązanemu lub za niego. Organ nadzoru zaakcentował jednocześnie, iż dalsze nadanie biegu sprawie wymaga ustalenia ze zobowiązanym, jaki w istocie środek prawny wniósł.
Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. zwrócił się do P. S. z zapytaniem, czy podtrzymuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego "wraz z żądaniem wstrzymania wykonania decyzji", czy też wnosi skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz występuje o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego przez organ nadzoru.
W piśmie z dnia 30 lipca 2013 r. P. S. wskazał, iż wnosi, aby jego wystąpienie z dnia 11 lipca 2013 r. potraktować jako skargę do sądu administracyjnego. Następnie w piśmie z dnia 31 lipca 2013 r. P. S. zaznaczył, że podtrzymuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego wraz z żądaniem wstrzymania wykonania decyzji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. przekazał Sądowi skargę P. S. wraz z aktami sprawy, wnosząc o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga P. S. na zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu prawa majątkowego, zawarta w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W tym miejscu zaakcentować trzeba, że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W świetle powyższego katalogu spraw, w których właściwy jest sąd administracyjny należy podnieść, że treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, iż w ustawie tej wymieniony przepis stanowi podstawę zaskarżania do sądu administracyjnego jedynie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (i to tylko takich, na które służy zażalenie). Art. 3 § 2 P.p.s.a. przewiduje też możliwość skarżenia do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności, określone w art. 3 § 2 pkt 4, tj. inne akty i czynności z zakresu działania organów (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 30).
Podkreślić należy, że zaskarżone zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w przedmiocie zajęcia prawa majątkowego nie mieści się w wyżej powołanej kategorii spraw, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1459/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to bowiem czynność egzekucyjna dokonywana w trakcie prowadzenia przez organ administracji postępowania egzekucyjnego. Na jej podstawie następuje odebranie zobowiązanemu swobody rozporządzania prawem majątkowym (por. D. R. Kijowski [red.], Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2010, s. 72). Samo zastosowanie zajęcia egzekucyjnego nie podlega z wyżej podanych przyczyn kognicji sądu administracyjnego.
Tym samym skarga wniesiona na powyższe zawiadomienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie wskazać należy skarżącemu, że badanie przez sąd administracyjny zasadności i prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego jest możliwe dopiero w ramach kwestionowania ostatecznego postanowienia w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, wydanego przez organ nadzoru w trybie przewidzianym w art. 54 u.p.e.a.
Z uwagi na niedopuszczalność skargi, bezprzedmiotowe stało się orzekanie przez Sąd w przedmiocie zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zawiadomienia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.