Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. przyznano skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej adwokata, którym wyznaczony został adwokat Z. P. Pełnomocnik ten w piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. zgłosił swój udział w sprawie, przedkładając pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej i stawił się na rozprawach dnia 13 marca i 3 czerwca 2013 r., przedstawiając swoje stanowisko. Na tej ostatniej rozprawie złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Wniosek ten ponowił w skardze kasacyjnej od wydanego wówczas wyroku. W końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2669/13, którym tę skargę kasacyjną oddalono, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o wspomnianym wniosku należy orzec w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wedle protokołu rozprawy, na której ten wyrok wydano, odbyła się ona bez udziału stron.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisem przejściowym zawartym w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Z kolei stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi, który prowadził sprawę już w pierwszej instancji, należy się 50 % stawki minimalnej za tę instancję, czyli w niniejszej sprawie kwota 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę), wynoszące łącznie 360 zł, trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (82,80 zł).
Pełnomocnik nie wskazał natomiast żadnych niezbędnych i udokumentowanych wydatków, których zwrotu mógłby się domagać wedle art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za wydatek niezbędny nie można wszak uznać uiszczonej przez niego opłaty od pełnomocnictwa, skoro w świetle art. 244 § 2 przywołanej ustawy. ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Pełnomocnik nie musiał więc przedstawiać pełnomocnictwa, a tym samym ponosić wydatków, które się z tym łączą.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 19 pkt 1 rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono jak w sentencji.