Uzasadnienie
W druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 października 2014 r. W. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uzasadniając wniosek skarżący zwrócił uwagę na trudną sytuację materialną, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] r., mocą którego przyznano skarżącemu adwokata z urzędu. W dalszej kolejności podkreślił, że nie posiada pracy, a w związku z tym środków pieniężnych na pokrycie kosztów. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskujący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Odnotował, że posiada dom, który został zwizualizowany na zdjęciach zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy. Skarżący zeznał, że jego stan zdrowia wymaga pomocy osób trzecich, na którą go nie stać. Odnotował dalej, że w 2005 r. został napadnięty i w wyniku czego był długotrwale hospitalizowany.
W dniu 23 października 2014 r. do biura podawczego Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 20 października 2014 r., w którym ponownie w tej sprawie oświadczył, że nie posiada żadnego dochodu i w ogóle nie ma styczności ze środkami płatniczymi, gdyż korzysta wyłącznie ze "stołówek charytatywnych". Skarżący nadesłał przy swoim piśmie kopię ww. postanowienia sądu powszechnego w sprawie o sygn. akt [...]. W tych ramach sąd ustanowił dla W. R. adwokata z urzędu akcentując, że z urzędu stwierdzono, iż w stosunku do wnioskodawcy toczą się postępowania karne, z których wynika jego zła sytuacja materialna.
Stwierdzono, że skarżący już wcześniej zwracał się do tutejszego Sądu o przyznanie prawa pomocy. Należy nadmienić, że postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 151/13 Sąd przyznał mu prawa pomocy w całości. Przyjęto wówczas, że skarżący utrzymuje się tylko i wyłącznie dzięki pomocy instytucji charytatywnych i dobrym ludziom.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek okazał się zasadny, gdyż okoliczności dotyczące stanu majątkowego skarżącego przemawiają za przyznaniem mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, uzależnione jest od wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie będzie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie bez znaczenia dla przyjętego obecnie rozstrzygnięcia jest także treść postanowienia Sądu z dnia 20 maja 2013 r. Stwierdzono nadto, że przyjęte wtedy okoliczności faktyczne się nie zmieniły. Za uwzględnieniem wniosku w tej sprawie przemawia nadto treść postanowienia Sądu powszechnego z dnia 29 września 2014 r.
Jedynie na marginesie należy odnotować, iż za uwzględnieniem wniosku w tym przypadku winny nadto przemawiać przesłanki o charakterze pozaustawowym. Stwierdzono bowiem, że skarżący w sposób nieporadny formułuje pisma procesowe, a tym samym udział profesjonalnego pełnomocnika wydaje się konieczny dla dalszego przebiegu procesu sądowego.
Reasumując, W. R. wykazał, że w jego przypadku może mieć zastosowanie instytucja prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.