Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia D. M. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie [...]zł.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca oświadczyła, że "w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, których uwzględnienie prowadzi do uchylenia decyzji", a nadto "zapłata żądanych należności jest nienależna".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wśród przesłanek nie wymieniono więc samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Powołanie się przez stronę na taką ewentualność nie może przemawiać na rzecz uwzględnienia rozpatrywanego wniosku.
W rozpatrywanej spawie wniosek skarżącej nie został uzasadniony. Nie przedstawiła ona faktów, które obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc, oceniając tak sformułowany wniosek, stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie może bowiem ocenić sytuacji finansowej strony, a zatem nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie decyzji. Podkreślić przy tym trzeba, że w orzecznictwie utrwalony jest podgląd, iż wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639, z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. LEX nr 965117, z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877).
Również analiza akt sprawy nie daje podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła takie niebezpieczeństwo lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Wskazać należy nadto, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913).
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.