Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...], dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych.
W punkcie drugim sentencji wyroku zawarte zostało rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, przy czym kwota wskazana w nawiasie (słownie) nie odpowiadała kwocie, wyrażonej liczbowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 P.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w sentencji wyroku z dnia 6 lipca 2010 r. błędnie wskazano słownie kwotę kosztów, zasądzonych od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej. Zasądzono bowiem kwotę [...] zł, wskazując nieprawidłowo w nawiasie, iż jest to kwota "[...]" złotych.
Jednocześnie Sąd wskazuje, iż zasądzona w wyroku kwota [...] zł nie budzi wątpliwości, albowiem zawarto w niej kwotę uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł), koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w niniejszej sprawie ([...] zł) oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w wysokości [...] zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2075), obowiązującego w dacie wydania wyroku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.