Uzasadnienie
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty został w skardze z dnia 11 listopada 2011 r., w którym to A. M. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Następnie stwierdzono, że ww. wniosek nie przybrał formy ustalonej w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), tj. druku PPF. Z tych względów zobowiązano skarżącego do złożenia wniosku we właściwej formie. Stosowne wezwanie z dnia 19 grudnia 2011 r. wraz z drukiem PPF doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2011 r.
W dniu 28 grudnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęło do Sądu pismo podpisane przez A. M. (małżonkę skarżącego), w którym oświadczyła, że załączone do pisma zdjęcia świadczą o niemożności wykonania ww. wezwania referendarza sądowego. Dodatkowo podniosła, że jej mąż choruje na depresję i inne schorzenia, które skutkowały wystąpieniem o przyznanie mu renty inwalidzkiej. Do ww. pisma dołączono zdjęcia przedstawiające dłonie skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2012 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy bez rozpoznania. W motywach swego rozstrzygnięcia wskazał, iż wymagany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) nie wpłynął do Sądu, zatem przedmiotowy wniosek nie może otrzymać prawidłowego biegu procesowego.
W terminowo złożonym sprzeciwie od. ww. referendarza sądowego, (podpisanym przez małżonkę skarżącego A. M.) podniesiono, iż nadesłane uprzednio do Sądu zdjęcia, winny dokumentować niemożliwość wypełnienia przez A. M., wymaganego formularza wniosku o prawo pomocy. Sygnowanie sprzeciwu przez małżonkę skarżącego, zostało uwzględnione przez Sąd na mocy zarządzenia z dnia 25 stycznia 2012 r., który uznał, iż pod pismem z dnia 17 stycznia 2012 r. (sprzeciwem) zgodnie z treścią art. 46 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożyła podpis osoba upoważniona przez skarżącego, do jego podpisania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie z kolei do treści art. 252 § 2 ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Sankcję za nie złożenie wniosku na rzeczonym formularzu przewiduje art. 257 ppsa. Stosownie do jego treści wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W toku czynności podjętych w nn. postępowaniu wpadkowym stwierdzono, że ww. wniosek nie przybrał formy ustalonej w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), tj. druku PPF. Z tychże względów zobowiązano skarżącego do złożenia wniosku we właściwej formie. Stosowne wezwanie (pismo z dnia 19 grudnia 2011 r.) wraz z drukiem PPF doręczono skarżącemu w dniu 23 grudnia 2011 r.
W konsekwencji wymagany urzędowy formularz wniosku (druk PPF stosowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym) nie wpłynął do Sądu do dnia dzisiejszego.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, nie może otrzymać prawidłowego biegu procesowego i jako taki należy pozostawić bez rozpoznania, co też orzeczono na podstawie art. 257 ppsa oraz art. 260 tej ustawy.