Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika J. F., utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie określenia za [...] 2000 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł za miesiąc [...] 2000 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
W uzasadnieniu podał, iż w toku kontroli stwierdzono, że podatnik w rejestrze zakupów za [...] 1998 r., za [...][...][...] i [...] 1999 r. zaewidencjonował oraz skorzystał z odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę D. S. "A" w L. Z kolei, pismem z dnia [...] 2002 r. Urząd Skarbowy w L. poinformował, że podmiot ten [...] 1998 r. do [...] 1999 r. nie składał deklaracji VAT-7, nie wykazywał podatku należnego, a obowiązek podatkowy został zamknięty w dniu [...] 1998 r., po złożeniu przez niego druku VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.
W tym stanie faktycznym Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., powołując się na § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 156, poz. 1024), uznał, że faktury wystawione przez podmiot nie istniejący lub nieuprawniony do ich wystawienia nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego i decyzjami z [...] r. skorygował rozliczenie w podatku od towarów i usług za [...] 1998 r., [...],[...],[...],[...] i [...] 1999 r. Decyzje te rzutowały na wykazywane w deklaracjach VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc i spowodowały wydanie decyzji przez organ I instancji, co do pozostałych miesięcy 1999 r. oraz za [...] i [...] 2000 r.
W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 210 § 4 ustawa Ordynacja podatkowa oraz nienależyte i zbyt pochopne wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz brak przekonywującego uzasadnienia decyzji. Wywód strony skarżącej dotyczył zakwestionowania przez organy podatkowe prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez "A" D. S. Odnosząc się do powyższych zarzutów, organ odwoławczy zaakcentował, iż argumentacja strony skarżącej dotyczy szczegółowych ustaleń dokonanych przez organ I instancji za [...] 1998 r. oraz [...],[...],[...]i [...] 1999 r. i nie może być przedmiotem polemiki na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego wyłącznie w odniesieniu do rozliczenia za [...] i [...] 2000 r.
W skardze z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko co do nierzetelności kontroli krzyżowej, a w efekcie wyraził pogląd, iż twierdzenie jakoby D. S. nie był podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT należy traktować jako domniemanie, a nie dowód w sprawie. Zaakcentował też, iż § 50 (późniejszy § 48) rozporządzenia wykonawczego (Dz. U. Nr 109, poz. 1245) został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 kwietnia 2004 r. sygn. akt K24/2003 uznany za niezgodny z Konstytucją RP, co winno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyeksponował przy tym, że organy podatkowe wydając decyzje wymiarowe za [...] i [...] 2000 r. uwzględniły wyniki postępowania prowadzonego przez organ I instancji za miesiąc [...] 1999 r., poprzez ujęcie w rozliczeniu podatku od towarów i usług za [...] i [...] 2000 r. prawidłowych kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z miesiąca poprzedniego. Nie kwestionowały przy tym żadnych innych elementów rozliczenia za te miesiące przedstawionego przez stronę w deklaracjach VAT-7.
Dodał też, że odnośnie faktur wystawionych przez D. S. w okresie od [...] 1998 r. do [...] 1999 r., który nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, organ podatkowy wypowiedział się w decyzjach ostatecznych z [...] r., które zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot nie zarejestrowany. Kwestia ta jak słusznie zauważył organ odwoławczy została rozstrzygnięta decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w K. Z kolei Sąd orzekający z urzędu ustalił, że skargi na te decyzje zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt od I SA/Gl 78/05 do I SA/Gl 90/05, który uzasadniając wyroki, stwierdził że: "Organy podatkowe prawidłowo nie uznały prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez D. S., właściciela firmy "A" w L., bowiem – jak poinformował pismem z dnia [...] 2002 r. Urząd Skarbowy w L. – podmiot ten od [...] 1998 r. do [...]1999 r. nie składał deklaracji VAT-7, nie wykazywał podatku należnego, a obowiązek podatkowy został zamknięty w dniu [...] 1998 r., po złożeniu przez niego druku VAT-Z o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu".
Za bezzasadny należy także uznać zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, albowiem skarżący powołał się na naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże nie wskazał, na czym to naruszenie w decyzjach za [...] i [...] 2000 r. ma polegać. Wskazał wprawdzie na nienależyte i zbyt pochopne wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału dowodowego, lecz wywody skarżącego w tym zakresie nie dotyczą zaskarżonych decyzji za [...] i [...] 2000 r.
W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że: "Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa." Stosownie do treści tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał ich oceny. Wyjaśnił także podstawę prawną decyzji, przywołując zastosowane przepisy prawa.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.