Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 października 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek W. S. o przyznanie prawa pomocy wobec niezłożenia tego wniosku na obowiązującym formularzu urzędowym.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 listopada 2016 r.
Pismem z dnia 23 listopada 2016 r., skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że zostało ono wydane z rażącym naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Jednocześnie w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Nie jest kwestionowanym w sprawie, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu urzędowym zarówno do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia, jak również do dnia wydania nn. postanowienia. Jednocześnie powołane przepisy nie pozwalają na dowolność w zakresie podejmowania przez referendarza sądowego rozstrzygnięcia, albowiem wyraźnie nakazują pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu.
W związku z powyższym na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.