Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M. C. na postanowienie z dnia 17 października 2016 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że przesyłka polecona zawierająca odpis postanowienia z dnia 17 października 2016 r. adresowana do skarżącej, została awizowana w dniu 27 października 2016 r., a następnie awizowana powtórnie w dniu 4 listopada 2016 r. W obu przypadkach zawiadomienie o pozostawieniu tej przesyłki w placówce pocztowej umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka powyższa została następnie wydana skarżącej w dniu 14 listopada 2016 r. Sąd wyjaśnił, że skoro przesyłka ta była awizowana w dniach 27 października i 4 listopada 2016 r., to jej doręczenie zgodnie z regułą zawartą w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 10 listopada 2016 r. Wobec tego siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem 17 listopada 2016 r. Skarżąca wniosła natomiast zażalenie w dniu 21 listopada 2016 r., a więc już po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Odpis powyższego postanowienia z dnia 30 stycznia 2017 r. został doręczony skarżącej w dniu 17 lutego 2017 r.
W dniu 24 lutego 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 30 stycznia 2017 r., w którym zawarła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 17 października 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż przyczyna uchybienia terminu – niewiedza co do rzeczywistego początku biegu terminu w związku z zastosowaniem trybu doręczenia zastępczego – ustała z chwilą doręczenia skarżącej odpisu postanowienia z dnia 30 stycznia 2017 r. o odrzuceniu zażalenia, czyli w dniu 17 lutego 2017 r. Wniosek zaś został złożony w dniu 24 lutego 2017 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiskiem przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, zob. też B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219).
W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że niemożność terminowego wniesienia zażalenia zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych. Niewątpliwie bowiem przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej odpis postanowienia z dnia 17 października 2016 r., była całkowicie od skarżącej niezależna i nie mogła ona jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła skarżącej dochowanie terminu. Miała ona prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuściła nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez nią.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.