Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, A Sp. j. w likwidacji w R. (dalej: skarżąca) wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.
Następnie postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. Sąd utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego.
Na postanowienie Sądu z dnia 19 lutego 2018 r. skarżąca złożyła zażalenie, pomimo skierowanego do niej pouczenia, iż na postanowienie to nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) (uchylony);
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
W myśl natomiast art. 260 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym dla postępowań wszczętych w dniu 15 sierpnia 2015 r. i następnie) sąd, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (a więc także od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy), wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W świetle powyższego zaznaczyć należy, że ani art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Co więcej, na niemożność wniesienia takiego zażalenia wskazuje wprost art. 260 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji.
Stwierdzić zatem trzeba, że w stanie prawnym mającym zastosowanie dla niniejszej sprawy postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono stronie przyznania prawa pomocy, jest niezaskarżalne. Wobec tego zażalenie, które skarżąca wniosła na takie postanowienie w rozpatrywanym przypadku, należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić w myśl art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten ma z mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. zastosowanie do zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.