Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr ewid. [...], którą ustalono A.Ż. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2005 od nieruchomości położonej na terenie miasta D.przy ul. [...] w kwocie [...] zł (od budynku mieszkalnego) i [...] zł tytułem podatku rolnego.
Nakaz płatniczy wystawiona na A. Ż., który wyraził chęć opłacania podatku od wskazanej nieruchomości (przy czym w decyzji jako właściciela nieruchomości wskazano zmarłego F. P., który nadal figurował w ewidencji gruntów jako właściciel nieruchomości).
W toku postępowania podatkowego pełnomocnik A. Ż. (żona G.) wniosła o przepisanie podatku na małżonków Ż. twierdząc, że na podstawie umowy spisanej w dniu [...] 2004 r. odkupiła wraz z mężem od S. G. przedmiotową nieruchomość za kwotę [...] zł.
Ustosunkowując się do tych argumentów, organy odwoławczy wyjaśnił, że zasadnicze znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatków ma przepis zawarty w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100 z 2000 r., poz. 1086), który stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podkreślono, że dane te są dla organu podatkowego wiążące, a to z kolei oznacza, że organy te nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło też, iż kwestionowanie tych danych może odbywać się tylko w odrębnym od podatkowego postępowaniu administracyjnym.
Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił dodatkowo uwagę, iż z akt sprawy nie wynika, aby nastąpiło przeniesienie własności wskazanej nieruchomości w sposób zgodny z prawem. Wskazano na wymóg zawarcia umowy w drodze aktu notarialnego i to od osoby, która posiada tytuł prawny do rozporządzania nieruchomością.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik A. Ż. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu, domagając się uznania za wiarygodne wszelkich dokumentów dotyczących "odkupienia od spadkobiercy F. P." przedmiotowej nieruchomości.
Do skargi strona skarżąca dołączyła kserokopie dokumentów dotyczących nieruchomości przy ul. [...], korespondencji kierowanej do organów samorządowych oraz kopie map geodezyjnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, Sąd zważył, co następuje
Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy postępowaniu podatkowym możliwe jest kwestionowanie danych wynikających z ewidencji gruntów.
Art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100 z 2000 r., poz. 1086), stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zatem, dane te są dla organu podatkowego wiążące, co oznacza, że organy te nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.
Jednakże kwestionowanie tych danych (czego domaga się strona skarżąca) winno odbywać się tylko w odrębnym od podatkowego postępowaniu administracyjnym.
Zatem, podatnik winien przeprowadzić stosowną korektę danych (co do właścicieli przedmiotowej nieruchomości) zawartych w ewidencji gruntów, gdyż wszelkie zmiany dotyczące własności gruntów może wprowadzić jedynie organ prowadzący ewidencję (tj. Urząd Miejski w D. – Wydział Geodezji i Kartografii) w postępowaniu o zmianę zapisów w jednostce rejestrowej [...].
Słusznie też wskazał organ odwoławczy na wymóg sporządzenia aktu notarialnego przy skutecznym przeniesieniu prawa własności nieruchomości (art. 158 k.c.). Zatem, "przepisanie podatku" i uznanie skarżącego (wraz z małżonką) za właścicieli opodatkowanej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w istniejącym stanie faktycznym i prawny, gdyż wymagane prawem dokumenty nie zostały zgromadzane w niniejszych aktach. Trzeba przy tym wskazać na możliwość przeprowadzenia przez podatnika postępowania sądowego w sprawie nabycia prawa do spadku po zmarłym właścicielu nieruchomości lub nabycia gruntu w drodze zasiedzenia.
Reasumując należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała by zaskarżona przez nich ostateczna decyzja naruszała prawo materialne bądź uchybiała normom proceduralnym.
Skoro więc niesporny w niniejszej sprawie jest wymiar podatku, a decyzja określająca jego wysokość skierowana została do podmiotu, który chce realizować obowiązek podatkowy - skarga jako niezasadna podlega oddaleniu w oparciu o przepis 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).