Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczoną w sentencji niniejszego orzeczenia. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego adw. J. B. w dniu 29 października 2013r., zaś skarżąca odebrała go osobiście w dniu 30 października 2013 r.
W dniu 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżących adw. M. L. złożył w siedzibie tutejszego sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku wraz ze skargą kasacyjną.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że skarżący byli niezadowoleni z rozstrzygnięcia sądu, jednakże reprezentujący ówcześnie skarżącego pełnomocnik odwiódł ich złożenia skargi kasacyjnej. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący zwrócili się o pomoc do Helsińskiej Fundacji praw Człowieka, której odpowiedź otrzymali w maju 2014 r. Następnie skarżący zwrócili się do delegatury Rzecznika Praw Obywatelskich, gdzie ich skarga nie została przyjęta. Z uwagi na brak pomocy od organizacji do których skarżący się zwracali w dniu 9 czerwca 2014 r. udzielili pełnomocnictwa adw. M. L. do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przywrócenie terminu następuje na wniosek uprawnionego, złożony do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W realiach sprawy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie przewidzianym w dyspozycji art. 87 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W składanym wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu oraz wykonać czynność, której termin został uchybiony.
W tych ramach podkreślić wypada, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J, Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2005, s. 334 i n.). Według nich "wiążą się [one] z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, Warszawa 1989, t. I, s. 274), a "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (...).
W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 136, por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225).
Powyżej zaprezentowane stanowiska wskazują, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy.
Oceniając merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.
Podnoszone przez pełnomocnika skarżących okoliczności, których konsekwencją było niezłożenie skargi kasacyjnej w terminie nie mogą stanowić okoliczności wyłączających ich winę. Skarżący byli bowiem reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, a w przypadku braku porozumienia w kwestii wniesienia skargi kasacyjnej mogli udać się do innego pełnomocnika, co też w konsekwencji uczynili. Jeżeli strona nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu WSA, to powinna kwestionować to w odpowiednim środku odwoławczym jakim jest skarga kasacyjna. Zwrócenie się w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej do organizacji społecznej jaką jest Helsińska Fundacja Praw Człowieka nie może sankcjonować niezastosowanie się do środków określonych w ustawie P.p.s.a. Wskazać nadto należy, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej został określony w art. 173 § 2 P.p.s.a, uprawnionymi do wniesienia tej skargi są strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Praw Dziecka. Helsińska Fundacja Praw Człowieka nie mogłaby zatem skutecznie zaskarżyć wyroku WSA w Gliwicach.
Wobec powyższego złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało oddalić w oparciu o regulację zawartą w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.