Uzasadnienie
W dniu [...] 2006 roku A. R. wniósł skargę na ostatecznie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku, nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku, nr [...], którym nie uwzględniono zarzutów strony na czynności egzekucyjne.
Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...], wydanym w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości zaskarżone przez stronę postanowienie z dnia [...] roku, nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku, nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu I instancji.
Konsekwencją wydanego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia był zawarty w odpowiedzi organu odwoławczego na skargę wniosek o umorzenie postępowania sądowego ze względu na fakt, iż skarga została uwzględniona w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Treść przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obliguje Sąd do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w wypadku, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Stan taki ma miejsce, jeżeli w toku postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzeniem takim zaś niewątpliwie jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przez stronę postanowienia.
Istotą postępowania sądowoadministracyjnego jest spór pomiędzy podmiotem uprawnionym, a organem administracji publicznej powstały na tle odmiennych zapatrywań prawnych dotyczących zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. decyzji lub postanowienia, których zgodność z prawem jest w świetle dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stanowi przedmiot rozstrzygnięcia Sądu. Jeżeli zatem przedmiot sądowej kontroli - zaskarżone postanowienie - zostało uchylone lub zastąpione nowym postanowieniem, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na ten akt administracyjny stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd I instancji rozstrzyga, co prawda, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sąd może też, na podstawie art. 135 p.p.s.a. objąć swoim rozstrzygnięciem inne akty i czynności podjęte w granicach danej sprawy. Niemniej jednak postępowanie sądowe dotyczy zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Wyeliminowanie tej decyzji przez organ sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, mimo, że sprawa w sensie materialnoprawnym dalej istnieje. (w ten sposób wyrok NSA z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 156/2005 niepubl.)
Taka sytuacja powstaje niewątpliwe w wypadku, gdy do dnia rozpoczęcia rozprawy, działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., organ uwzględni skargę w całości zgodnie z żądaniem strony i uchyli zaskarżone postanowienie przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Tym samym traci bowiem moc wcześniejsze prawomocne i zaskarżane przez stronę postanowienie. Nie istnieje zatem niezbędny do rozpatrzenia sprawy przedmiot postępowania, co czyni je bezprzedmiotowym.
W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] roku, uwzględnił w całości skargę strony na swoje własne postanowienie z [...] roku nr [...]. Wnosząc skargę strona domagała się bowiem uchylenia w całości ww. postanowienia. Tym samym wydane w wyniku autokontroli, uwzględniające skargę postanowienie, było zgodne z żądaniem strony i obowiązującymi przepisami prawa.
Ponieważ zaskarżone przez stronę postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało uchylone, bezprzedmiotowym staje się dalsze prowadzenie postępowania przed Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, a także dyspozycję art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.