Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu sprawy z odwołania A Spółka Jawna w S. od decyzji Burmistrza Miasta S. Nr ewid. [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r., działając na podstawie art. 17, 18 i 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.), art. 22 § 2, art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 139, poz. 926 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że A Spółka Jawna J. i J. K. w S. zwrócili się pismem z dnia 22 lutego 2010 r. do Burmistrza Miasta S. z prośbą o zaniechanie poboru podatku na 2010 r. z uwagi na trudności finansowe firmy. W odpowiedzi na to pismo Burmistrz Miasta poinformował podatników, iż jeszcze nie dokonano wymiaru zobowiązania podatkowego na 2010 r., ani też nie ustalono rat podatku i terminu ich zapłaty. Poinformowano także, że organ podatkowy nie jest uprawniony ustawowo do zaniechania poboru podatku. Decyzją z dnia [...]organ podatkowy ustalił stronom wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. Od decyzji tej przedsiębiorcy wnieśli odwołanie z prośbą o zaniechanie poboru podatku podnosząc m.in. sytuację finansową przedsiębiorstwa.
Organ odwoławczy stwierdził, że zmiana treści art. 22 § 2 Ordynacji podatkowej nie daje podstawy prawnej organowi podatkowemu do rozpatrywania wniosków o zaniechanie w całości lub w części poboru podatków wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne. Podkreślił, że "przyznawanie ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwalnianych od podatków następuje w drodze ustawy.
W skardze na to rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca A Spółka Jawna J. K., J. K. w S. podniosła, że Gmina S. zleciła w dniu 31 maja 2010 r. uprawnionemu projektantowi budowlanemu wizję w terenie oraz oględziny poszczególnych obiektów zlokalizowanych na terenie ich działki nr [...] w celu określenia stanu technicznego poszczególnych budynków pod kątem ich użytkowania. Ocenę stanu technicznego obiektów budowlanych dołączono do pisma z dnia 30 lipca 2010 r. skierowanego do organu odwoławczego. Z oceny tej wynika jednoznacznie, które obiekty ze względu na stan techniczny są wykorzystywane przez ich firmę, a które nie mogą być użytkowane ze względów technicznych i powinny zostać wyłączone z użytkowania. Organ podatkowy pierwszej i drugiej instancji dowód ten pominęły całkowicie, mimo iż w piśmie z dnia 12 kwietnia 2010 r. Burmistrz S. wyraźnie wskazał, że orzeczenie wskazanego biegłego stanowi przesłankę do opodatkowania niższą stawką podatkową.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga okazała się oczywiście zasadna.
Jak wynika z akt sprawy decyzjami z dnia [...] o identycznych numerach, Burmistrz S. ustalił podatnikom, J. K. i J. K. odrębnie, podatek od przedmiotowych nieruchomości (gruntów, budynków i budowli) wskazując, że obiekty będące ich własnością nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że chwilowe uszkodzenie obiektu bądź jego adaptacja nie stanowią przesłanki do zastosowania wobec nich niższej stawki opodatkowania. Wyjaśnił, że opinia wydana w wyniku dokonania oględzin potwierdza fakt, że budynki mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej wg uznania podatnika. Odwołanie od tych decyzji wniosło A Sp. J. J. K., J. K. w S., a nie podatnicy do których skierowano decyzje pierwszoinstancyjne. W odwołaniu spółka jawna, poza prośbą o zaniechanie poboru przedmiotowego podatku, twierdziła, że podlegające opodatkowaniu hale nie są obecnie wykorzystywane w jej działalności i nie ma potrzeby wykorzystywania ich w inny sposób.
Wskazała, że w ocenie stanu technicznego tych obiektów (należących do firmy A) stwierdzono, że hala nr 1 może być użytkowana w 50 % hala nr 2 w 60 %, a hala nr 3 nie może być użytkowana ze względu na umiejscowienie w niej wibroprasy (inwestycja niezakończona). Z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem przedmiotów opodatkowania jest B w S. oraz J. K. i J. K. (k-13 akt administracyjnych). Z akt nie wynika by decyzja podatkowa w przedmiotowej sprawie została skierowana do spółki jawnej. Decyzja odwoławcza wydana została wskutek odwołania tej spółki.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, które w niniejszej sprawie nie ma znaczenia. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (bez znaczenia w sprawie). W myśl art. 6 ust. 11 ustawy podatkowej jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej (....), osoby fizyczne składają deklaracje na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne (o których mowa w art. 6 ust. 9 ustawy podatkowej).
W przypadku osób fizycznych zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zaś w stosunku do osób prawnych w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Spółka jawna jest spółką osobową, która powstaje z chwilą wpisu do rejestru. Majątek spółki stanowi wszelkie mienie wnoszone jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia (art. 28 k.s.h.). Spółka jawna jest jednostką organizacyjną wyposażoną w zdolność prawną.
Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie rozważył wskazanych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych. Nie wyjaśnił dlaczego rozpoznał odwołanie Spółki (jej wspólników) nie będącej stroną postępowania podatkowego, do której skierowano decyzje pierwszoinstancyjne. Nie ocenił prawidłowości ustalenia przez organ podatkowy kręgu podatników przedmiotowego podatku, nie odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zbadał podniesionych w odwołaniu zarzutów co do możliwości i sposobu opodatkowania, wymienionych w decyzjach przedmiotów, z uwagi na ich stan techniczny, nie dokonał żadnych czynności świadczących o tym, że rozpoznał sprawę w granicach określonych art. 127 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja narusza również przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, gdyż w istocie nie zawiera żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które zostało ograniczone wyłącznie do przepisu art. 22 § 2 Ordynacji podatkowej. Treść decyzji i jej uzasadnienie uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę jej legalności.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy ustali status strony skarżącej (odwołującej się), własności lub współwłasności przedmiotów opodatkowania i wpływu tej okoliczności na sposób powstania przedmiotowego zobowiązania, a następnie, o ile wynik wcześniejszych czynności na to pozwoli, wyda rozstrzygnięcie adekwatne do poczynionych ustaleń, w tym co do podniesionych w odwołaniu i skardze zarzutów.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.