Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania A. D., utrzymał w mocy cztery postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o numerach [...], w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 w zw. z art. 239 oraz art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. Z 2005 r. Nr 8, poz. 60). W uzasadnieniu wyjaśnił, że postanowieniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o numerach [...], zaliczono nadpłaty A. D. w podatku dochodowym wynikające z zeznania rocznego PIT-36 za 2001 r. i 2003 r. oraz zwrot podatku od towarów i usług wykazany w deklaracjach za [...] i [...] 2002r., na rzecz wymagalnych zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. w kwocie [...] zł, określonych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...].
W tym miejscu należy wskazać, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. było kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie, po uprzednim dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w K..
W odwołaniu strona skarżąca wyraziła sprzeciw na dokonywanie jakichkolwiek zaliczeń i zarzuciła brak wskazania firm, których dotyczą zaliczenia.
Organ odwoławczy nie zgodził się z tymi zarzutami, podnosząc, że powstanie zaległości podatkowej po stronie skarżącego, w sytuacji gdy organ podatkowy, dysponował jego nadpłatą w podatku dochodowym z 2001 r. i 2003 r. oraz kwotą zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za [...] i [...] 2002 r., spowodowało konieczność zastosowania art. 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i zaliczenia z urzędu tych nadpłat wraz z ich oprocentowaniem na rzecz zaległości podatkowych z należnymi odsetkami za zwłokę. Następnie wskazał, iż kwota wierzytelności łącznie z oprocentowaniem nie zaspokajała w całości zaległości podatkowej wraz ustawowymi odsetkami za zwłokę, więc rozliczenie jej nastąpiło zgodnie z art. 55 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, czyli proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości głównej i należnych odsetek w takim stosunku, w jakim pozostawały do siebie obie te wielkości w dniu zarachowania.
Nie zgodził się też z zarzutem pominięcia w rozstrzygnięciu Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nazwy firm, wskazując, iż podstawowym elementem rozróżniającym podmioty jest odrębny dla każdego z nich Numer Identyfikacji Podatkowej, podany w każdym z postanowień organu podatkowego pierwszej instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, formułując tożsame zarzuty, co w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonych postanowień, przez organ odwoławczy, wobec braku wykonania wytycznych zawartych we wcześniejszych postanowieniach Izby Skarbowej, uchylających sprawy do ponownego rozpoznania,
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie."
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż, wbrew zawartym w niej zarzutom, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, iż kwestią sporną w sprawie jest zasadność zaliczenia z urzędu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych oraz sposób tego zaliczenia, który zdaniem podatnika nie pozwala mu na dokonanie weryfikacji.
Problematykę nadpłaty ustawodawca uregulował w Dziale II Rozdziale 9 Ordynacji podatkowej. Zamieszczony tam art. 72 w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. stanowił, że za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Z kolei, zgodnie z treścią art. 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa: "Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2".
Z literalnego brzmienia tych przepisów wynika, że z chwilą powstania nadpłaty podatnik staje się wierzycielem organu podatkowego. Nie ma jednak swobody dysponowania nadpłatą, albowiem art. 76 wprowadza w tym zakresie ograniczenia. Wynika z nich, że w przypadku, gdy jednocześnie z nadpłatą istnieje zaległość podatkowa, to z mocy ustawy, nadpłatę wraz z oprocentowaniem w pierwszej kolejności zalicza się na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, zaś w drugim rzędzie na poczet bieżących zobowiązań. Warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty jest wydanie postanowienia w oparciu o art. 76 a ustawy Ordynacja podatkowa.
Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...]określono A. D. zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. w kwocie [...] złotych. Skarżący nie uregulował należności, więc powstała zaległość z tego tytułu. Jednocześnie Urząd Skarbowy dysponował nadpłatą, powstałą z tytułu rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. i 2003 r. oraz nadpłatą z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za [...] i [...] 2002 r. W tej sytuacji, zgodnie z treścią przytoczonego wcześniej art. 76 ustawy Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego miał ustawowy obowiązek zaliczenia nadpłaty wraz z oprocentowaniem na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W tym stanie rzeczy oświadczenie skarżącego, iż sprzeciwia się dokonywaniu nadpłaty nie mogło odnieść pożądanych przez niego skutków prawnych.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut strony skarżącej, o pominięciu w postanowieniach Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nazwy firm, gdyż w każdym z czterech postanowień wskazano Numer Identyfikacji Podatkowej Firmy, pozwalający na zidentyfikowanie Firmy, której rozliczenie nadpłaty dotyczy.
Następnie należy wskazać, iż pomimo sformułowania w skardze zarzutu niezastosowania się organu pierwszej instancji, do wytycznych wynikających z poprzednich rozstrzygnięć organu odwoławczego, strona skarżąca nie uzasadniła, na czym te uchybienia mają polegać. W ten sposób uniemożliwiła Sądowi rozpoznanie tego zarzutu.
Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.