Uzasadnienie
I. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazaną wyżej decyzją uchylono w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] i obniżono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania. Wskazał on, iż nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta skarga wspólnika B. P., tj. J. M. dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002, w której to sprawie stan faktyczny jest tożsamy ze sprawą niniejszą. Zwrócił ponadto uwagę na powiązanie obu spraw. Jednocześnie zaznaczył, iż wniosek z tożsamym uzasadnieniem został złożony przez niego na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. w toku postępowania w sprawie o sygn. I SA/Gl 1190/10 ze skargi B. P. Pełnomocnik organu odwoławczego przychylił się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
W rozpoznawanej sprawie, wniosek taki złożony został zgodnie przez wszystkie biorące udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym strony.
Sąd uznał ponadto, iż powyższy wniosek nie zmierza ani do obejścia prawa ani też do pozostawienia w obrocie prawnym aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o wskazane przepisy i przy zastosowaniu art. 131 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.